Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017 18:50

«Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
«Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»

 

Πάνε μέρες που είδα το «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» αλλά ήθελα πριν γράψω, να … κάτσει λίγο μέσα μου η παράσταση, να πάρω μια απόσταση από τα πρώτα συναισθήματα, τις πρώτες σκέψεις κι εντυπώσεις, κυρίως γιατί δεν (μου) είναι εύκολο να γράφω για δικούς μου ανθρώπους. Δεν ξέρω αν πέτυχα την απόλυτη αντικειμενική κρίση, αλλά θα το ρισκάρω. 

Η πληροφορία ότι ο Σταμάτης Κραουνάκης θα υποδυθεί το ρόλο ενός εννιάχρονου παιδιού, μου είχε αποκαλυφθεί πολύ νωρίς, όταν ακόμα δεν ήταν ανακοινώσιμο. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: «Ρίσκο» και η δεύτερη: «Και γιατί όχι; Για να δούμε…»

Στο διάστημα που μεσολάβησε μου έλεγε ο ίδιος, σκόρπια πράγματα για το λιμπρέτο, τη μουσική, τα τραγούδια και αν μη τι άλλο, καταλάβαινα ότι το ‘χει μεράκι να το κάνει αυτό το έργο, τα δικαιώματα του οποίου τα κρατούσε μια δεκαετία τώρα.

Κι ήρθε η στιγμή που ήμουν μεταξύ των θεατών.

Το σκηνικό ένα τσίρκο… σαν αυτό που ζούμε τελικά στην καθημερινότητά μας, με τη νοσηρότητα του μεσοδιαστήματος όταν «το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί» κατά τον Γκράμσι. Αλλωστε μ’ αυτή τη φράση ξεκινάει το έργο. Πειραγμένο όμως! Πάνω στο -έτσι κι αλλιώς σουρεάλ –έργο του Βιτράκ, ένα άλλο πράμα, σημερινό και πιο οικείο, όλο δημιούργημα Κραουνάκη.

Κι ο ίδιος όμως «πειραγμένος». Που είναι τα μακριά μούσια και τα γκρίζα μαλλιά; Που είναι ο τύπος που κοπανιέται πίσω από ένα πιάνο και εμείς από κάτω τραγουδάμε μαζί του και (συνήθως) κλαίμε τους έρωτές μας; 

(Χμ…το κλάμα δεν θα το γλίτωνα, αλλά δεν το ήξερα ακόμα!)

Μπροστά μου ένα πλάσμα με κατακόκκινη φράτζα και ένα γενάκι κόκκινο κι αυτό στην άκρη του. Η σωματοδομή και η φωνή Σταμάτης όμως. Και η ζωηράδα στο βλέμμα και οι μορφασμοί και τα καπρίτσια και τα λόγια που αφιλτράριστα πετάει χύμα στα μούτρα των μεγάλων ένα ζόρικο και έξυπνο πιτσιρίκι… Πόσο μάλλον ένα εννιάχρονο «παρά φύσιν έξυπνο» αγόρι.

Με «βόλεψε» να πω την αλήθεια, να κάνω έναν διαχωρισμό: Ο Κραουνάκης είναι αυτός που ξέρουμε και έφτιαξε ένα έργο όπως μόνο εκείνος θα μπορούσε να γράψει μουσικές και λόγια που μας αφορούν στο σήμερα. Στα σπίτια μας, στον κόσμο μας, συμβαίνουν (έτσι και χειρότερα) όλα όσα βλέπουμε στην παράσταση. Ερωτες, κερατώματα, ακυρωμένες προσδοκίες, εξαπατήσεις, δηθενιές, παιδιά που ξέρουν και δεν μιλάνε, παιδιά που δεν μεγαλώνουν παρά μόνο ηλικιακά… Τσίρκο δηλαδή οι ζωές μας, οι κοινωνίες μας! 

Μόνο που ο Βικτώρ και η πιτσιρίκα φίλη του Εσθήρ (Φωτεινή Μπαξεβάνη), υπερανεπτυγμένη κι αυτή για κοριτσάκι πεντάχρονο, τα διαλύουν όλα! Αποκαλύπτουν τις απάτες των μεγάλων και τελικά τους «λυτρώνουν» και «λυτρώνονται» με το θάνατο που έρχεται όχι μια τυχαία μέρα, αλλά τη μέρα που γιορτάζουν τα γενέθλια του Βικτώρ! Αφού τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει την ψευτιά αυτού του κόσμου που αναπαράγει «ηττημένα παιδιά», τότε ναι, να πάει στο διάβολο αυτός ο κόσμος! 

Ολοι τραγικά πρόσωπα, με τον Αντουάν (Γεράσιμο Γεννατά) να ανακαλύπτει την προδοσία που έχει υποστεί και να δίνει ο ίδιος τη λύση στο δράμα του. Μια ερμηνεία τόσο συγκλονιστική από τον Γεννατά που πραγματικά θα την αδικούσε η όποια περιγραφή.

Όχι πως είναι εύκολο να αποδώσει κανείς με ακρίβεια την ερμηνεία του Κάρολου (Χρήστος Γεροντίδης) που υποδύεται τον πατέρα του Βικτώρ. Ενας τύπος που τα ‘χει κάνει όλα μαντάρα, αλλά… που δεν ξέρει τίποτα για το φόνο! Είναι το (κακό) αρσενικό, με μόνιμη σεξουαλική παρόρμηση, ανίκανο να αναλάβει τις ευθύνες που δημιουργούν τα αντριλίκια του. Ενας θλιβερός «κάγκουρας» που ωστόσο ερωτεύεται και υμνεί τις «γυναίκες που μας αγαπάνε κι ανανεώνουν μέσα μας το Σάββατο τ’ αληθινό» αλλά η ατολμία του τον κρατάει γερά δεμένο. Εκτός από την αξιοπρόσεκτη ερμηνεία του, ο Γεροντίδης, κερδίζει πόντους με την φωνητική του δεινότητα σε δύο εκπληκτικά τραγούδια της παράστασης. Στο ένα μάλιστα, ντουέτο με την Θηρεσία (Μαρία Τζάνη) που υποδύεται στοχευμένα, απλά και με σαφήνεια, την μία απ’ τις ερωμένες του, έρμαιο κι αυτή του πάθους αλλά και του λάθους! Ετσι κι αλλιώς ένα γράμμα κάνει(;) τη διαφορά.

Η Αιμιλία (Φένια Παπαδόδημα) ως η απατημένη σύζυγος, όχι άμοιρη ευθυνών κι αυτή, ξεχωρίζει (και) για την επίσης εξαιρετική ερμηνεία της στα τραγούδια, αλλά και στον δεύτερο ρόλο της, αυτόν της Ιντα, της κυρίας που κλάνει (ναι, ναι) και που καταδεικνύει τη μπόχα της σαπίλας αυτού του αλλόκοτου κόσμου μας.

Ο Χάρης Φλέουρας ως καμαριέρα Λιλή, αρχικά φαίνεται ως η πιο κωμική φιγούρα, αφού παρά το κατάξανθο μαλλί και το φιδίσιο κορμί, δεν μπορεί να κρύψει την έντονη τριχοφυΐα στο πρόσωπο. Μην σας ξεγελάσει η αθωότητά της, είναι ίσως το πιο ύπουλο πλάσμα αυτής της παρέας. Ξέρετε, απ’ αυτά τα πλάσματα που δρουν υπογείως… πολύ υπογείως και μεθοδικά! Ε, ο Φλέουρας το κάνει αυτό με μαεστρία (στην παράσταση).

Εναν στρατηγό όχι από τους κλασικούς βέβαια, υποδύεται με στιβαρότητα  ο Κωνσταντίνος Ευστρατίου, ενώ συμμετέχουν οργώνοντας τη σκηνή οι: Βασιλίνα Κατερίνη, Μάριος Κρητικόπουλος, Βασίλης Παπαδημητρίου, Κώστας Κουτρούλης, μαθητές της Σχολής του Τέχνης.

Παρόντες και οι μουσικοί: Βασίλης Ντουμπρογιάννης πιάνο και Βάϊος Πράπας κιθάρες-κρουστά.

Πολύ βασικά στοιχεία της παράστασης βέβαια τα κοστούμια και το σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, τα φώτα της Στέλλας Κάλτσου, οι χορογραφίες της Μαρίζας Τσίγκα. Βοηθός σκηνοθέτη η Κατερίνα Γεωργουδάκη.

Και ναι, εντελώς ανορθόδοξα αλλά όχι τυχαία, κράτησα για το τέλος τη Μαριάνα Κάλμπαρη που σκηνοθέτησε. Αυτή λοιπόν έχει την πρώτη και την τελευταία «ευθύνη» αυτής της δουλειάς. Την ανέλαβε πλήρως … και δικαιώθηκε!

Ωστόσο προσοχή: Οι θεατές θεωρώ ότι αποφασίζοντας να πάνε στη συγκεκριμένη παράσταση, πρέπει να έχουν κατά νου ότι: Δεν θα δουν κάτι εύκολο για να χασκογελάσουν και πρέπει να είναι προσηλωμένοι απ’ την αρχή ως το τέλος, γιατί αλλιώς είναι πολύ πιθανόν «να χαθούν» στην καταιγιστική ροή της παράστασης! 

Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21.15 

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν- Φρυνίχου 14, Πλάκα 

* Οι φωτογραφίες είναι του Στάυρου Χαμπάκη από την ιστοσελίδα του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER