Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017 09:46

Ευρώπη: Το φαινόμενο της απειλητικής ενδυνάμωσης της Ακροδεξιάς και οι αιτίες του

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Ευρώπη: Το φαινόμενο της απειλητικής ενδυνάμωσης της Ακροδεξιάς και οι αιτίες του

Το πρόβλημα της τεράστιας ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη, που η αύξησή της έχει μπει πλέον σε ένα αποτρόπαιο πολλαπλασιαστή, κάτι που για πρώτη φορά συμβαίνει στη γηραιά ήπειρο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανησυχεί όλο και περισσότερο τους ευρωπαϊκούς λαούς, ειδικά αυτούς που δεν έχουν ξεχάσει την πρόσφατη ιστορία, τις θηριωδίες των ναζί. Ταυτόχρονα προβληματίζει και πολιτικές δυνάμεις που επιχειρούν να αφυπνίσουν τους πολίτες και συστημικούς πολιτικούς οργανισμούς, οι οποίοι προτιμούν να κρύβουν στο καλάθι με τα ζουμερά φρούτα τα αγκάθια με τοξικές ιδεολογίες του παρελθόντος ή να υιοθετούν ορισμένα από τα δηλητηριώδη συνθήματά τους, για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη. 

Μία γρήγορη πρώτη ματιά στο χάρτη της Ευρώπης μπορεί να προκαλέσει απλώς μία ανησυχία για το που βαδίζει πλέον η πολιτική κατάσταση, αλλά αν καθίσει κάποιος και μελετήσει διεξοδικά τη μαύρη γεωγραφία της ακροδεξιάς τότε εύκολα μπορεί να αντιληφθεί ότι οι ιδέες του μίσους, της μισαλλοδοξίας, του σοβινισμού, του ρατσισμού έχουν αρχίσει να βρίσκουν περάσματα στους ψηφοφόρους πολύ ισχυρότερα, πολλές φορές, από τις ιδέες για την Ευρώπη των λαών, την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία. 

Γιατί πέρα από τα πολιτικά μορφώματα που κηρύσσουν το μίσος και το ρατσισμό, υπάρχουν και κόμματα, φαινομενικά υπερσυντηρητικών θέσεων, που κρύβουν στο βάθος τους κι επικίνδυνες ιδεολογίες και πολλές φορές σωματώδεις νέους με κουρεμένα κεφάλια και με κάτι αντιαισθητικά περίεργα τατουάζ στα μπράτσα. 

Με αφορμή τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις σε Αυστρία και Τσεχία, αλλά και τη Γερμανία το ΑΠΕ-ΜΠΕ επιχειρεί να χαρτογραφήσει τις ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη και να εξηγήσει την άνοδό τους. Μία άνοδος που σε άλλες εποχές πιθανώς θα είχε σημάνει συναγερμό σε όλες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις εν αντιθέσει με το σήμερα που χρησιμοποιούνται από κυβερνητικά κόμματα προκειμένου να στρίβουν ακόμη δεξιότερα. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο αρθρογράφος και αναπληρωτής διευθυντής του Independent Will Gore στέκεται σε άρθρο του στη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας ότι “για πρώτη φορά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπάρχουν ‘’πραγματικοί ναζί’’ στο γερμανικό κοινοβούλιο”, αλλά και στον ηγέτη του CSU και σύμμαχο των χριστιανοδημοκρατών της Άγγελα Μέρκελ, Χορστ Ζεεχόφερ που δήλωνε ότι “αφήσαμε ακάλυπτη τη δεξιά μας πλευρά κι αυτή τη στιγμή επαφίεται σε εμάς να καλύψουμε το κενό”, ενώ παράλληλα στην ανάλυσή του καταδεικνύει τους κινδύνους που κρύβονται στη “χαλαρή” αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών. Το 13% της Εναλλακτικής για τη Γερμανία δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα για την Άγγελα Μέρκελ, αλλά ένα δυσεπίλυτο ζήτημα για τη Γερμανία και όλη την Ευρώπη.

Τα ζοφερά σημάδια όμως δεν σταματούν με τις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία. Πριν λίγες ημέρες στην Αυστρία είχαμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα που έφερε το Κόμμα της Ελευθερίας – που ιδρύθηκε το 1956 από αυστριακούς ναζί- κοντά κοντά με το Σοσιαλδημοκρατικό, στην τρίτη θέση, με 26%, ενώ στις τελευταίες προεδρικές εκλογές ο υποψήφιος του κόμματος έλαβε το 46% των ψήφων!

Τις εκλογές στην Αυστρία τις κέρδισε τελικώς με 31,5% ο νεαρός ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος Σεμπάστιαν Κουρτς. Ο αναστεναγμός ανακούφισης που ακούστηκε στις Βρυξέλλες, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα μπορούσε να ήταν γνήσιος και όχι επιτηδευμένος, όπως φαίνεται. Και αυτό γιατί ο 31χρονος Σεμπάστιαν Κουρτς, όπως σχεδόν όλοι οι αναλυτές συνομολογούν, δεν νίκησε χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα και τα προγράμματα ενός παραδοσιακού κεντροδεξιού κόμματος, αλλά υιοθετώντας τη ρητορική των στελεχών του Κόμματος της Ελευθερίας, για το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, καθώς και σε ζητήματα που υποκρύπτουν το σοβινισμό. 

Τι περίεργο! Ο Σεμπάστιαν Κουρτς γεννήθηκε στη δεκαετία του ‘80 όταν στην Ευρώπη μεσουρανούσαν ο σοσιαλιστής Φρανσουά Μιτεράν, στη Γαλλία, ο σοσιαλιστής Χέλμουτ Σμιτ και μετέπειτα ο χριστιανοδημοκράτης Χέλμουτ Κολ, στη Γερμανία, στην Πορτογαλία ο σοσιαλιστής Μάριο Σοάρεθ, δίπλα, στην Ισπανία ο σοσιαλιστής Φελίπε Γκονζάλεθ, λίγο πιο νότια, στην Ιταλία ο σοσιαλιστής Μπετίνο Κράξι (ηγείτο πεντακομματικού συνασπισμού, στο οποίο συμμετείχαν και οι χριστιανοδημοκράτες), στην Ελλάδα ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Ούλωφ Πάλμε στη Σουηδία(δολοφονήθηκε το 1986, χρονιά που γεννήθηκε ο Κουρτς) και μόλις είχε παραδώσει ο εμβληματικός καγκελάριος της Αυστρίας, ο σοσιαλδημοκράτης Μπρούνο Κράισκι. Όλοι αυτοί οι πολιτικοί, που προώθησαν και έφτασαν όπως φαίνεται το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου στην ακμή του. Ήταν η εποχή που πάνω από τους αριθμούς έμπαιναν οι άνθρωποι, πέρα από τις όποιες εμπλοκές και τις δυσαρμονίες, ακόμη και τα μελλοντικά σχέδια για μεγαλύτερη κυριαρχία των αγορών οι ευρωπαϊκοί λαοί ευημερούσαν σε μεγάλο ποσοστό. Ήταν, άλλωστε, εκείνη η Ευρώπη το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών του καπιταλιστικού συστήματος έναντι του κομμουνιστικού. Μοναδική και ουσιαστική εξαίρεση εκείνα τα χρόνια η νεοφιλελεύθερη Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και απομονωμένη από τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές. 

Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν ραγδαία. Οι αριθμοί μπήκαν πάνω από τους λαούς και για πολλούς η πολιτική παρακαταθήκη της Θάτσερ βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο για πάνω από μία δεκαετία. Μόνο που σε αυτή τη δεκαετία οι ευρωπαϊκές πολιτικές, οι εμμονές για εξαντλητική λιτότητα, ιδεοληψίες για την κυρίαρχη θέση των αγορών και των μεγάλων επιχειρήσεων, “ατυχήματα” διεθνών διαστάσεων τύπου lehman Brothers, καθώς και η “αδιαφορία” ή η συγκατάθεση της ΕΕ σε γεωπολιτικές αναταράξεις και στρατιωτικές επεμβάσεις οι οποίες οδήγησαν στη μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών, τα τελευταία 70 χρόνια. Στο προσφυγικό δράμα. 

Ο Σεμπάστιαν Κουρτς, που ως υπουργός Εξωτερικών, πρωτοστάτησε στη σύνοδο των κρατών του Βίσεγκραντ (Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία - χώρες που η ακροδεξιά παίζει σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα) για το κλείσιμο της “Βαλκανικής Οδού”, προκαλώντας έμφραγμα στα σύνορα της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ. 

Τώρα, ο 31χρονος ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος της Αυστρίας θα επιδιώξει να φτιάξει την κυβέρνησή του, πιθανώς συνεργαζόμενος με το φιλοναζιστικό Κόμμα της Ελευθερίας, δεδομένου ότι οι αυστριακοί σοσιαλδημοκράτες εκτός από νερό στο κρασί τους δεν φαίνονται διατεθειμένοι να ρίξουν και το φαρμάκι της ξενοφοβίας ή του σοβινισμού. Σαφώς και η εξέλιξη στην Αυστρία είναι δυσμενής για την Ευρώπη, καθώς η φιλοναζιστική ακροδεξιά όχι μόνο δεν απομονώνεται αλλά μπαίνει δυναμικά και στο σύστημα εξουσίας. 

Την προηγούμενη εβδομάδα στις εκλογές που διεξήχθησαν στην Τσεχία, μπορεί να τράβηξε πάνω του όλα τα φώτα ο πολυεκατομμυριούχος και ευρωσκεπτικιστής κεντροδεξιός Μπαμπίς, κερδίζοντας με πάνω από το 30 τοις εκατό των ψήφων, αλλά δεύτερο κόμμα αναδείχθηκε το ακροδεξιό κόμμα FPD με 11,8%. Ο επονομαζόμενος και Μπερλουσκόνι της Τσεχίας, σίγουρα θα αποτελέσει ακόμη ένα πρόβλημα για τις Βρυξέλλες, καθώς ήδη στην ομάδα του Βίσεγκραντ θα ενδυναμωθεί με τους ευρωσκεπτικιστές, μετά τον Ορμπάν (Ουγγαρία) και τον Καζίνσκι (Πολωνία). Και φυσικά μπορεί να βρεθεί κοντά τους, τουλάχιστον στο μεταναστευτικό ζήτημα, ο Κουρτς, αν δεν καταφέρει να τον φέρει στη δική της πορεία η καγκελάριος της Γερμανίας. Βεβαίως, η Άγγελα Μέρκελ θα πρέπει πρώτα να σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς να κάνει καθοριστικές παραχωρήσεις τόσο στους φιλελεύθερους όσο και στους παραδοσιακούς συμμάχους της, τους χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας. Δηλαδή, ένα μίγμα πολιτικής, που δυστυχώς βλέπουμε να κυριαρχεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Δηλαδή, άκρατος νεοφιλελευθερισμός και συνάμα υπερσυντηρητισμός που βάζει στην κορυφή των ζητημάτων το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα.

 

Στις τελευταίες εκλογές του Μαρτίου στην Ολλανδία το κόμμα της Ελευθερίας του Βίλντερς απέσπασε το 13,1%, ενώ νικητής αναδείχθηκε ο Μαρκ Ρούτε του Φιλελεύθερου Κόμματος με 21%. Ωστόσο, στην προεκλογική εκστρατεία κυριάρχησε ο εθνικισμός και η ξενοφοβία κάτι που παραδέχθηκε και ο Ρούτε, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, λέγοντας ότι ηττήθηκε ο “λάθος λαϊκισμός”, άρα ο δικός του ήταν ο “σωστός”.

Υπενθυμίζεται ότι στη Γαλλία για πρώτη φορά η Μαρίν Λεπέν έφτασε το ποσοστό της ακροδεξιάς στο 33,9% κατά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, παρότι η ίδια και το κόμμα της είχε αφήσει πίσω της φιλοναζιστικές θέσεις. Θριαμβευτής των εκλογών και κυρίαρχος πλέον της πολιτικής σκηνής στη Γαλλία ο Εμανουέλ Μακρόν, στου οποίου το χέρι είναι να βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας την άνοδο της γαλλικής ακροδεξιάς. Ταυτόχρονα θα πρέπει να επισημανθεί και η άνοδος της Αριστεράς στη Γαλλία με το 20% του Μελανσόν και το “αυθεντικά” σοσιαλιστικό 7% του Αμόν. 

Στη Σουηδία το ακροδεξιό κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών έλαβε στις εκλογές του 2014 το 12,9%, ενώ σύμφωνα με όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις χτυπά την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές με ένα ποσοστό που κυμαίνεται στο 25%. Στη Σουηδία του Όλαφ Πάλμε, της χώρας με το ισχυρότερο κοινωνικό κράτος, αλλά και την παράδοση στις ανοιχτές πύλες στους μετανάστες, σήμερα κυριαρχεί η ρητορική του αρχηγού των Σουηδών Δημοκρατών Τζίμι Άκεσον με δηλώσεις του τύπου “έρχονται οι ξένοι και μας παίρνουν τις δουλειές”. 

Στην Πολωνία το ακροδεξιό κόμμα “Νόμος και Δικαιοσύνη” όχι απλά έχει δύναμη, αλλά είναι και στην κυβέρνηση. Το κόμμα αυτό το 2007 ήρθε δεύτερο στις εκλογές με 27%, ενώ στις τελευταίες εκλογές του 2015 συγκέντρωσε το 37,6% των ψήφων και έχει στείλει τον ηγέτη του στον πρωθυπουργικό θώκο. 

Η Ουγγαρία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία χώρα παραδοσιακή προς τον φασισμό και τις ναζιστικές ιδέες, καθώς ήταν σύμμαχος της Γερμανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι το υπερσυντηρητικό (για πολλούς ακροδεξιό) κόμμα FIDESZ είναι σήμερα στην κυβέρνηση με 44,8%, πέφτοντας από το 52,7% των προηγούμενων εκλογών του 2010, λόγω της ανόδου του νεοναζιστικού μορφώματος Jobbik, που το 2014 συγκέντρωσε το 20,2% και αναδείχθηκε σε τρίτη δύναμη της χώρας! 

Στην Ιταλία το κόμμα “Αδέλφια της Ιταλίας” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακροδεξιό, αλλά με μικρή δύναμη της τάξεως του 1,5%, ενώ το ενθαρρυντικό είναι η μετακίνηση της Λέγκας του Σαλβίνι, προς τα αριστερά, αφήνοντας πίσω του την ξενοφοβία του ιδρυτή του κόμματος Μπόσι. 

Στη Νορβηγία το ακροδεξιό και συνάμα νεοφιλελεύθερο κόμμα της Προόδου στις τελευταίες εκλογές έλαβε 16,3% και συμμετέχει στην κυβέρνηση με τους συντηρητικούς. Να σημειωθεί στο κόμμα αυτό μέλος ήταν ο μακελάρης Μπρέιβικ, ο οποίος στις 22 Ιουλίου του 2011 τοποθέτησε βομβιστικό μηχανισμό σε αυτοκίνητο έξω από κυβερνητικά κτίρια στο κέντρο της πρωτεύουσας της Νορβηγίας, Όσλο. Η έκρηξη προκάλεσε τον θάνατο οκτώ ατόμων. Στη συνέχεια, μετέβη στην κατασκήνωση της νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος στο νησί Ουτόγια, παριστάνοντας τον αστυνομικό, όπου πραγματοποιώντας μια μαζική σφαγή πυροβόλησε μέχρι θανάτου 69 ακόμη άτομα. 

Στη Σλοβακία βγήκαν και πάλι τα φαντάσματα του παρελθόντος στην επιφάνεια λόγω του “Λαϊκού Κόμματος -Η Σλοβακία μας” με ηγέτη τον Μαριάν Κοτλέμπα, τον κυβερνήτη της κεντρικής Σλοβακίας, ο οποίος οργάνωσε πορείες μίσους εναντίον της μειονότητας των ρομά, έλαβε το 8% των ψήφων, ενώ οι υποστηρικτές του προσπαθούν να κάνουν... μόδα τις στολές του “σλοβακικού κράτους” των ναζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξαιρετικά ανησυχητικό ότι σύμφωνα με δημοσκοπήσεις το κόμμα του Κοτλέμπα ήταν το δημοφιλέστερο μεταξύ των ψηφοφόρων που ψήφισαν για πρώτη φορά με 23%.

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 

Ο χάρτης της ακροδεξιάς στην Ευρώπη με μία ματιά. Σημειώνεται ότι στο “χάρτη” περιλαμβάνονται κόμματα όλου του φάσματος, δηλαδή από ακροδεξιά κόμματα μέχρι νεοναζιστικά μορφώματα*.

Γερμανία

Η Εναλλακτική για τη Γερμανία ήρθε τρίτο στις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία με 13%. 

Γαλλία

Η Μ. Λεπέν (Εθνικό Μέτωπο) στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών έλαβε το 33,9%. 

Ολλανδία

Το κόμμα της Ελευθερίας του Βίλντερς έλαβε στις πρόσφατες εκλογές το 13,1%. 

Αυστρία

Το κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας FPO έλαβε πριν δύο εβδομάδες στις εκλογές το 26%. 

Τσεχία

Το FPD ήρθε δεύτερο στις εκλογές της προηγούμενης εβδομάδας με 11,8%. 

Ουγγαρία

Το νεοναζιστικό κόμμα Jobbik έλαβε στις εκλογές του 2014 το 20,2%. 

Δανία

Το Κόμμα του Λαού της Δανίας έλαβε στις εκλογές του 2015 ποσοστό 21,1%. 

Σουηδία

Το κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών έλαβε το 12,9% στις εκλογές του 2014. 

Νορβηγία

Το κόμμα της Προόδου έλαβε στις τελευταίες εκλογές το 16,3%. 

Φινλανδία

Το κόμμα των Αληθινών Φιλανδών έλαβε το 17,8% στις εκλογές του 2015. 

Πολωνία

Το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη έλαβε στις εκλογές του 2015 ποσοστό 37,6%. 

Σλοβακία

Το “Λαϊκό Κόμμα – Η Σλοβακία μας” έλαβε το 8,6% στις εκλογές του 2016. 

Ιταλία

Το κόμμα “Αδέλφια της Ιταλίας” έλαβε το 1,5% στις εκλογές του 2013. 

Βέλγιο

Το ακροδεξιό κόμμα της χώρας έλαβε το 3,7% στις εκλογές του 2014. 

Αγγλία

Το UKIP έλαβε στις τελευταίες εκλογές του 2017 – μετά το BREXIT- 1,8%. 

Ελβετία

Το ακροδεξιό κόμμα Swiss People’s Party έλαβε 29,4% στις εκλογές του 2016. 

Βουλγαρία

Το κόμμα Ενωμένοι Πατριώτες έλαβε το 9% στις εκλογές του 2015. 

Κύπρος

Το ακροδεξιό μόρφωμα του ΕΛΑΜ έλαβε 3,7% στις εκλογές του 2016. 

* Κόμματα του φάσματος που δεν αντιπροσωπεύονται στο κοινοβούλιο της χώρας τους ή διαθέτουν ελάχιστη δύναμη δεν περιλαμβάνονται στο “χάρτη”, όπως π.χ το φιλοναζιστικό NPD στη Γερμανία.

Η ρητορική της γερμανικής ακροδεξιάς

Ευρωσκεπτικιστές, ακροδεξιοί, ρατσιστές, ξενοφοβικοί και ισλαμοφοβικοί, υπερεθνικιστές, φιλοναζί ή νεοναζί; Μα μήπως τους αδικούμε; Δύσκολο. Ας δώσουμε το λόγο στους ίδιους τους εκλεγμένους βουλευτές και ηγετικά στελέχη του κόμματος «Εναλλακτική για την Γερμανία» (ΑfD) -σε τοπικό και σε ομοσπονδιακό επίπεδο- να συστηθούν. Η δημοκρατία εξάλλου το επιτρέπει και δεν τους κυνηγά παντού, όπως υποσχέθηκε να κάνει ο συνιδρυτής και συμπρόεδρός του Αλεξάντερ Γκάουλαντ στην κ. Μέρκελ και την μέλλουσα κυβέρνησή της.

Στις 3 Οκτωβρίου η Φράουκε Πέτρι, η «μετριοπαθής» πρώην αρχηγός της AfD, η οποία αποχώρησε την επομένη των εκλογών και ίδρυσε το νέο "συντηρητικό αλλά φιλελεύθερο" «Μπλε Κόμμα», σε λόγο της για την γερμανική ενοποίηση, ο οποίος πέρασε μάλλον απαρατήρητος, προφήτεψε σύγκρουση μεταξύ της Ευρώπης και των (ήδη) εγκατεστημένων "αποδεκτών χρημάτων" και του "κουρελοπρολεταριάτου" του αφρο-αραβικού κόσμου». Η κ. Πέτρι έθεσε επίσης το ερώτημα «Μα τι πρέπει να συμπεράνει κανείς από αυτήν την καμπάνια περί πολύχρωμης Γερμανίας; Πολύχρωμα είναι και τα απόβλητα»...

Από τότε που ο Αλεξάντερ Γκάουλαντ, ο αντιπρόεδρος του AfD , ανακηρύχτηκε συνεπικεφαλής του ψηφοδελτίου του AfD (μαζί με την Αλίτσε Βάιντελ) τέτοιου είδους ξενοφοβικές έως ρατσιστικές εκφράσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη. Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς ακόμα και για κομματικό δόγμα αφού ολόκληρο το προεδρείο του AfD εκτροχιάζεται λεκτικά και χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως ο -δυσμετάφραστος αλλά σημασιολογικά φορτισμένος- ναζιστικός όρος «εθνολαϊκή/εθνοφυλετική κοινότητα» (γερμ.«völkisch»)... Εκτοτε η εθνολαϊκή/εθνοφυλετική πτέρυγα είναι πλέον ασυγκράτητη, σημείωνε προεκλογικά η «Abendzeitung» του Μονάχου, η μεγαλύτερη σε αναγνωσιμότητα ηλεκτρονική λαϊκή εφημερίδα της Γερμανία -μετά την Bild- με 4 περίπου εκατ. διαδικτυακούς αναγνώστες, η οποία συγκέντρωσε τα χαρακτηριστικότερα «αποφθέγματα» των στελεχών του AfD. Ιδού μερικά: 

-Αλεξάντερ Γκάουλαντ, για τους πρόσφυγες: «Πρέπει να κλείσουμε τα σύνορα και να αντέξουμε τις σκληρές εικόνες. Δεν επιτρέπεται να αφήσουμε να εκβιαστούμε από τα παιδικά μάτια» 

-Αλεξάντερ Γκάουλαντ: Οι πολίτες τον βρίσκουν ως ποδοσφαιριστή καλό, αλλά θέλουν να έχουν γείτονα έναν (Zερόμ) Μπόατενγκ; (Exει γεννηθεί στην Γερμανία και αγωνίζεται στην Μπουντεσλίγκα για την Μπάγερν Μονάχου, αλλά και στην Εθνική Γερμανίας). 

-Αλεξάντερ Γκάουλαντ: «Εάν οι Γάλλοι και οι Βρετανοί είναι υπερήφανοι για τον αυτοκράτορά τους ή για τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, τότε έχουμε και μεις το δικαίωμα να είμαστε υπερήφανοι για τις επιδόσεις των Γερμανών στρατιωτών στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους». 

- Μπγιορν Χέκε, επικεφαλής του AfD και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος στο τοπικό κοινοβούλιο της Θουριγγίας : «Δεν θεωρώ δεδομένο κάθε μεμονωμένο μέλος του νεοναζιστικού κόμματος της Γερμανίας (NPD)». 

- Μπγιορν Χέκε: «Δεν θέλω η Γερμανία να έχει μόνο ένα χιλιόχρονο παρελθόν. Θέλω να έχει και ένα χιλιόχρονο μέλλον. Εμείς οι Γερμανοί είμαστε ο μοναδικός λαός στον κόσμο ο οποίος φύτεψε στην καρδιά της πρωτεύουσάς του ένα μνημείο της ντροπής ( το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο) 

- Μπγιορν Χέκε: Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο Χίτλερ παρουσιάζεται ως το απόλυτο κακό, αλλά γνωρίζουμε ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο». 

- Μάρκους Πρέτσελ, επικεφαλής του AfD Βόρειας Ρηνανίας- Βεστφαλίας, ευρωβουλευτής και σύζυγος της Φράουκε Πέτρι : «Tο να φέρουν όπλα οι συνοριακοί αστυνόμοι έχει νόημα μόνον εάν έχουν την άδεια να τα χρησιμοποιήσουν εν ανάγκη για να προειδοποιήσουν, να τραυματίσουν και σε τελευταία ανάλυση ακόμα και για να σκοτώσουν (πρόσφυγες)». 

- Μάρκους Πρέτσελ: «Eίχαμε μια συζήτηση για το εάν είμαστε ένα ευρωσκεπτικιστικό κόμμα ή ένα κόμμα σαν την Pegida («Πατριώτες Ευρωπαίοι κατά του εξισλαμισμού της Δύσης»).Η απάντηση είναι ότι είμαστε και τα δύο». 

- Αρμιν Πάοuλ Χάμπλε, επικεφαλής του AfD Κάτω Σαξονίας :«Τα άλλα κόμματα θέλουν την μετανάστευση μόνο και μόνο για να ζυμωθούν οι Γερμανοί σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πολτό». 

- Μπεατρίξ φον Στόρχ, η ευγενούς καταγωγής ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του AfD : «Όποιος δεν αποδέχεται το Stop στα σύνορά μας είναι ένας επιτιθέμενος και κατά τον επιτιθεμένων πρέπει κανείς να αμύνεται». 

- Μπεατρίξ φον Στόρχ: «Ναι» ήταν η απάντησή της σε χρήστη του Facebook στο ερώτημα εάν μπορεί να χρησιμοποιηθούν όπλα προκειμένου να εμποδιστούν γυναίκες και παιδιά προσφύγων να διέλθουν τα σύνορα. Αργότερα, μετά την κατακραυγή, ανασκεύασε. 

- Πέτερ Μπέρινγκερ, βουλευτής AfD: Χαρακτήρισε την γερμανική δικαιοσύνη ως «πόρνες της δικαιοσύνης» και «Κράτος μη δικαίου». Οι συνέπειες του προσφυγικού θα είναι η «επιμιξία», η «απογερμανοποίηση» και ο «θάνατος του (γερμανικού) έθνους».

- Γενς Μάιερ, βουλευτής Σαξονίας: «Το μοναδικό κόμμα το οποίο τάσσεται αποφασιστικά υπέρ της Γερμανίας είναι το (νεοναζιστικό) NPD» 

- Αλίτσε Βάιντελ, συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας και συνεπικεφαλής του ψηφοδελτίου του κόμματος, πρώην συνεργάτρια της Goldman Sachs, παντρεμένη με την Σάρα Μποσάρντ με την οποία έχουν υιοθετήσει δύο παιδιά: «O λόγος αυτής της πλημμυρίδας ξένων πολιτιστικά λαών όπως οι Άραβες , οι Σίντι και οι Ρομά είναι η συστηματική καταστροφή της κοινωνίας» 

- Αλίτσε Βάιντελ: «Αυτά τα γουρούνια (ενν. την η κυβέρνηση συνασπισμού CDU/SPD της κ. Μέρκελ) δεν είναι τίποτε άλλο παρά μαριονέτες των νικητριών δυνάμεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έχουν ως αποστολή να κρατήσουν τον γερμανικό λαό μικρό με το να προκαλέσουν «μοριακούς» εμφυλίους πολέμους στα μεγάλα αστικά κέντρα δια της αποξένωσης».

Το AfD, το οποίο συνεργάζεται με το ομογάλακτό του αυστριακό «Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας» (FPÖ), διαθέτει 93 βουλευτές στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο / Bundestag, μετά την αποχώρηση της Φράουκε Πέτρι. Δεν είναι ξεκάθαρο πόσοι «μετριοπαθείς» θα την ακολουθήσουν. Από τους υπόλοιπους βουλευτές δεν υπάρχει κάποια προσωπικότητα σαν την δική της, η οποία να ηγηθεί του «μετριοπαθούς» μπλοκ με αποτέλεσμα να ενισχύεται η ακραία τάση του κόμματος.

Οι συντάκτες της έγκριτης εφημερίδας του Αμβούργου «Die Zeit» αξιολόγησαν εσωτερικά έγγραφα, παρακολούθησαν τις προεκλογικές τους ομιλίες, ερεύνησαν το προφίλ τους στο facebook, συνομίλησαν με τη βάση του κόμματος και με τις υπηρεσίες ασφαλείας της Γερμανίας και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ακραία ομάδα γύρω από τον Αλεξάντερ Γκάουλαντ υπολογίζεται σε 30 βουλευτές. Άλλοι 13 ανήκουν ή έχουν επαφές με εξτρεμιστικές ομάδες οι οποίες βρίσκονται στο μικροσκόπιο της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος» (Verfassungsschutz). Μια τρίτη ομάδα αποτελείται από 18 βουλευτές και είναι μεν ακραίοι δεξιοί, αλλά για τα δεδομένα του κόμματος θεωρούνται μετριοπαθείς. Οι 34 βουλευτές είναι δύσκολο να καταταγούν σε μια από αυτές τις πτέρυγες του AfD και είναι άγνωστες οι ακριβείς πεποιθήσεις τους. Από την εσωκομματική διαμάχη θα εξαρτηθεί ποια oμάδα θα επικρατήσει τελικά και θα δώσει και τον τόνο στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο / Βundestag.

Αυστρία: Το φαινόμενο της απειλητικής ενδυνάμωσης της Ακροδεξιάς, του κατ΄ ευφημισμό «δεξιού λαϊκισμού» και οι αιτίες του

Την ανάγκη να υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές (ακροδεξιούς), τόνιζε στην αποκλειστική συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, την παραμονή των αυστριακών βουλευτικών εκλογών, ο επί ένδεκα χρόνια πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας και μεγάλος φίλος της Ελλάδας, Φραντς Βρανίτσκι, για να επιβεβαιωθεί ο ίδιος κατόπιν, από το αποτέλεσμά τους. 

Γιατί, το 26 %, που πέτυχε το αυστριακό ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων, ελάχιστα απέχει από το πρωτοφανές 27 % στις εκλογές τον Οκτώβριο του 1999 με τον τότε αρχηγό του τον διαβόητου, Γεργκ Χάιντερ, και που είναι, όπως και τότε, το υψηλότερο ποσοστό για ένα τέτοιο κόμμα στην Ευρώπη. Όπως πρωτοφανές για την Αυστρία και την Ευρώπη ήταν και το 49,7 % του υποψήφιου των Ελευθέρων στο δεύτερο γύρο των αυστριακών προεδρικών εκλογών πέρυσι τον Μάιο, ή ακόμη και το 46,2 % κατά την επανάληψή τους στις 4 Δεκεμβρίου, όταν ο Νόρμπετ Χόφερ ηττήθηκε οριστικά από τον σημερινό Αυστριακό πρόεδρο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν, προς μεγάλη τότε ανακούφιση της Ευρώπης. Μετά τις τωρινές βουλευτικές εκλογές, το εντυπωσιακό αποτέλεσμα του Κόμματος των Ελευθέρων, θα το οδηγήσει, εκ νέου, όπως και στην περίοδο 2000 με 2006, στη διακυβέρνηση της Αυστρίας, πιθανότατα σε συνασπισμό με τον νικητή των εκλογών, το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του απερχόμενου υπουργού Εξωτερικών και εντολοδόχου καγκελάριου Σεμπάστιαν Κουρτς. 

Δύο κυρίως λέξεις αναφέρονται από τους ερευνητές και αναλυτές ως εξηγήσεις για το “φαινόμενο” της ενδυνάμωσης και της ενίσχυσης του, κατ΄ ευφημισμό, “δεξιού λαϊκισμού” και σε καθαρή γλώσσα, της “Ακροδεξιάς”, έπειτα από εκλογές, και αυτό όχι μόνον στην Αυστρία, αλλά γενικότερα στην Κεντρική Ευρώπη, λέξεις οι οποίες είναι “οι ξένοι” και “η αλλαγή”. Οι ίδιοι διαπιστώνουν πως οι επιπλέον ψήφοι για το Κόμμα των Ελευθέρων ήταν εξαιτίας της πολιτικής του στο θέμα του “ασύλου” και της ρητορικής του στο θέμα της “μετανάστευσης”, όπου κατηγορεί τον Σεμπάστιαν Κουρτς ότι οικειοποιήθηκε της πολιτική τους στο πλαίσιο της “αλλαγής” που εκείνος ευαγγελίζεται.

Είναι δεδομένες οι στενές και θεσμικές διασυνδέσεις του Κόμματος των Ελευθέρων με τα ακροδεξιά, συγκαλυμμένα ή όχι, κόμματα της Ευρώπης, όπως και οι συνάξεις στις οποίες τα έχει προσκαλέσει στην Αυστρία, για έναν συντονισμό της πολιτικής τους απέναντι στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και σε μία σειρά άλλων θεμάτων. Όπως είναι γνωστές πλέον οι στρατηγικές και οι μέθοδοι όλων αυτών για την προώθηση μιας ξενοφοβικής, αντισημιτικής -- προσφάτως δε και ισλαμοφοβικής -- σοβινιστικής, αντιευρωπαϊκής ρητορικής, πρωτοφανούς για τα ευρωπαϊκά πολιτικά πράγματα, μέσα από την οποία δημιουργούν κλίμα για εσωτερική πολιτική κατανάλωση, υποδαυλίζοντας και διασπείροντας το μίσος. 

Στο πλαίσιο αυτό εκμεταλλεύονται στο έπακρο τη δυσαρέσκεια από τις έως τώρα διακυβερνήσεις, μαζί με τις ανησυχίες και τους φόβους, τους οποίους τα ίδια δημιουργούν και καλλιεργούν στους ανθρώπους, ακόμη μάλιστα και σε μία χώρα όπως η Αυστρία, μία από τις πλουσιότερες της Ευρώπης, με ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά κατανομής του πλούτου και με ένα κράτος πρόνοιας, που εξακολουθεί να λειτουργεί, παρά την συνεχώς επιχειρούμενη και προχωρημένη αποδόμηση του. 

Την πολιτική τους αυτή την στηρίζουν στο γεγονός πως οι άνθρωποι σήμερα -- με τις αιτίες να βρίσκονται και στα σφάλματα και στις πολλές παραλείψεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων -- έχουν χάσει την αυτονόητη σε παλαιότερες εποχές, αισιοδοξία τους και διακατέχονται από φόβο για το μέλλον τους, από φόβο πως θα χάσουν τα αποκτήματα τους, τις αυτονόητες έως τώρα εξασφαλίσεις τους, και πως για όλα αυτά την ευθύνη φέρουν οι ξένοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. 

Ειδικότερα στις γειτονικές πρώην σοσιαλιστικές χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, οι δεξιοί λαϊκιστές, δηλαδή οι συγκαλυμμένοι ή όχι, ακροδεξιοί, καλλιεργούν επιπλέον μία αντικομμουνιστική υστερία, ενώ αναλαμβάνουν ταυτόχρονα συνήγοροι και προστάτες των δυσαρεστημένων και των χαμένων από τη μετάβαση στη δημοκρατία και στην οικονομία της αγοράς, μετά την κατάρρευση των εκεί καθεστώτων το 1989. 

Οι ίδιοι, τόσο στην Αυστρία όσο και αλλού, εμφανιζόμενοι ως αντισυστημικοί, δήθεν εναντίον του παλιού κατεστημένου, χρησιμοποιώντας, κατά το δοκούν, ψεύδη και μύθους, επικαλούμενοι την απώλεια της ταυτότητας της χώρας, διακηρύσσοντας την αξία του έθνους, πλαισιωμένου με τον νόμο, την τάξη και την ασφάλεια, την οποία οι ίδιοι ευαγγελίζονται με το κλείσιμο των συνόρων, υψώνουν φράκτες και τείχη, αλλά και προπαγανδίζουν μία ιδεολογία του μίσους, με πρόσχημα την καταπολέμηση της εγκληματικότητας, που βέβαια, σύμφωνα πάντα με τις θεωρίες τους, προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά και μόνον από τους ξένους. 

Με τις λέξεις “η Αυστρία είμαστε όλοι εμείς”, στην ομιλία του κατά την ορκωμοσία του τον περασμένο Ιανουάριο ο Αυστριακός πρόεδρος Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν είχε τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη συνοχής στην κοινωνία -- ανεξάρτητα από πού προέρχονται οι άνθρωποι της -- ως ιδιαίτερα σημαντικό σε εποχές αλλαγών, με προκλήσεις στην αγορά εργασίας, με την προσφυγιά και τη μετανάστευση, με τον εθνικισμό και την τρομοκρατία ή την κλιματική αλλαγή. 

Έμμεση αναφορά είχε κάνει στο γεγονός πως ήλθε στην Αυστρία ως προσφυγόπουλο και τώρα είναι ο νέος ομοσπονδιακός πρόεδρος της, διαμηνύοντας πως θα είναι πρόεδρος για όλους τους πολίτες της χώρας ανεξάρτητα από την προέλευσή τους και δίνοντας με τον τρόπο αυτό το στίγμα της θητείας του, το οποίο προσδοκάται πως θα τηρήσει πλήρως, ενόψει και των αποτελεσμάτων των πρόσφατων πρόωρων εκλογών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER