Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011 20:15

Ο Βουδούρης για το νομοσέδιο σχετικά με τα πανεπιστήμια

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Ο Βουδούρης για το νομοσέδιο σχετικά με τα πανεπιστήμια

Νομίζω ότι πριν μερικές ώρες ζήσαμε στιγμές οι οποίες θα μείνουν πιθανώς στην ιστορία της λειτουργίας της Βουλής. Εύχομαι απλώς αυτές οι στιγμές να μην είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά να σηματοδοτήσουν μια καινούρια πορεία.
Πολλά έχουν ήδη ειπωθεί στην συζήτηση. Θα εστιάσω στα κρίσιμα σημεία.
1. Το ΣΝ αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό των ΑΕΙ. Αλλά πρέπει να διαπιστώσουμε ότι, ανάγλυφα, σηματοδοτεί και μια αποτυχία. Την αποτυχία του πανεπιστημιακού συστήματος να αυτορυθμιστεί, να εξελιχθεί και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Μέρος της ευθύνης για αυτή την αποτυχία έχουν οι πρωταγωνιστές των ΑΕΙ. Αλλά την κύρια ευθύνη την έχει η πολιτεία και η πολιτική τάξη, που επέτρεψε και ανέχτηκε αυτή την κατάσταση από φόβο του «πολιτικού κόστους».
2. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η κ. Διαμαντοπούλου καταπιάστηκε σε βάθος με το θέμα, που μας απασχολεί. Και φέρνει σήμερα μια ολοκληρωμένη πρόταση, όχι ένα σχέδιο νόμου «μερεμέτι». Ανέλαβε το πολιτικό ρίσκο. Και αυτό ήταν αναγκαίο.
Αναγνωρίζοντας την προσφορά και το επίπεδο των ελλήνων πανεπιστημιακών, πρέπει να διαπιστώσουμε ότι ως Χώρα έχουμε μείνει πολύ στον τομέα αυτό.
Θα αναφέρω μόνο τα εξής στοιχεία.
Η Ιρλανδία έχει 3 πανεπιστήμια
Το Βέλγιο έχει 8 πανεπιστήμια
Η Φιλανδία έχει 10 πανεπιστήμια
Ενώ, η Ελλάδα έχει 22 Πανεπιστήμια και συνολικά 50 ΑΕΙ.
Ταυτόχρονα όμως η Ελλάδα είναι στην Ευρώπη πρωταθλητής στην φοιτητική μετανάστευση με 34.000 φοιτητές. Και ουραγός στην προσέλευση ξένων φοιτητών.
Είναι κοινός τόπος ότι κάτι ριζικό πρέπει να αλλάξει. Θα αναφερθώ σε δυο από τα πιο σημαντικά σημεία του ΣΝ.
1. Το πρώτο είναι το θέμα του διοικητικού μοντέλου. Εδώ το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί είναι ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοδιοίκηση των ιδρυμάτων είχε τροφοδοτήσει την αντίληψη του «κράτους εν κράτει».
Για τον λόγο αυτό το ΣΝ εισάγει την έννοια του Συμβουλίου στο διοικητικό σχήμα. Ειπώθηκε ότι αυτό αντιβαίνει στο αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων.
Την καλύτερη απάντηση την έδωσε ο Μιχάλης Σταθόπουλος, ο οποίος έχει και την τριπλή ιδιότητα του νομικού, του πανεπιστημιακού και του πρώην υπουργού. Επιτρέψτε μου να την αναφέρω αυτούσια:
«Τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στους καθηγητές, δεν ανήκουν στους φοιτητές, ούτε πολύ λιγότερο σε ιδιώτες, στους οποίους δεν πρέπει να δοθεί η εξουσία ελέγχου τους. Ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο.
Φυσικά, λόγω της συνταγματικής διάταξης για την «πλήρη αυτοδιοίκηση» των ΑΕΙ, τα εξωτερικά μέλη προβλέπεται ότι θα εκλέγονται από πανεπιστημιακούς.
Οι εκλεγόμενοι δεν είναι απαραίτητο να είναι και οι ίδιοι πανεπιστημιακοί. Αρκεί να χαίρουν της εμπιστοσύνης των πανεπιστημιακών. Έτσι ικανοποιείται πράγματι η πλήρης αυτοδιοίκηση, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν ορισμένοι συνταγματολόγοι, παραβλέποντας ότι στο Σύνταγμα δεν γίνεται λόγος για άμεση άσκηση της αυτοδιοίκησης.
Όπως και η δημοκρατία, έτσι  και η αυτοδιοίκηση μπορεί να ασκείται με άμεσα ή έμμεσα εκλεγόμενους. Συνεπώς, δεν υπάρχει πρόβλημα αντισυνταγματικότητας».
2. Δεύτερο κορυφαίο στοιχείο του ΣΝ είναι η αξιολόγηση του έργου των Πανεπιστημίων και των καθηγητών. Αυτή η αξιολόγηση που δυστυχώς λείπει παντού στη χώρα μας, στους δημόσιους υπαλλήλους, στους ιατρούς του ΕΣΥ και σε κάθε φορέα του κρατικού μηχανισμού.
Θα ήθελα τώρα να αναφερθώ και σε 4 σημεία στα οποία θεωρώ χρήσιμο να γίνουν συμπληρωματικές ή διορθωτικές κινήσεις.
1. Το πρώτο αφορά στο σύστημα εκλογής του Συμβουλίου. Το ενιαίο ψηφοδέλτιο είναι σωστή επιλογή. Ο ορισμός όμως της «ταξινομικής ψήφου» είναι ασαφής. Σημαντικό είναι να αποκλειστεί η δυνατότητα μια συγκεκριμένη ομάδα να ελέγξει τελικά το σύνολο του Συμβουλίου. Γι’ αυτό πρέπει το σύστημα να έχει σημαντική αναλογικότητα. Προτείνω η «ταξινομική ψήφος» να περιορίζεται σε 3 ονόματα, έτσι ώστε καμία οριακή πλειοψηφία να μην μπορεί να χειραγωγεί το Συμβουλίου.
2. Η δεύτερη πρόταση αφορά στην επιλογή των Κοσμητόρων. Κατανοώ την βούληση για ομοιογενή διοίκηση. Αλλά ένα σύστημα επιλογής «εκ των άνω» μπορεί να φέρει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Πόσο αποτελεσματικός θα είναι ο καλύτερος κοσμήτορας αν δεν έχει την έγκριση της Κοσμητείας και της Σχολής;
3. Τρίτον, σχετικά με την χρηματοδότηση επώνυμων εδρών πρέπει να γίνουν διευκρινήσεις και να τεθούν περιορισμοί. Φανταστείτε στην ιατρική Σχολή να ιδρυθεί η έδρα Βγενόπουλου ή Αποστολόπουλου, οι οποίοι μάλιστα θα καθορίζουν και το αντικείμενο που θα διδάσκεται. Επώνυμες έδρες είναι αποδεκτές με την προϋπόθεση ότι θα φέρουν όνομα αναγνωρισμένου κύρους που σχετίζεται με το αντικείμενο,  και χωρίς άλλη σκέψη, πλην την αφιλοκερδή προσφορά στην διδασκαλία και την έρευνα. Και το πρόγραμμα της διδασκαλίας δεν μπορεί να καθορίζεται παρά μόνο στο πλαίσιο των οργάνων του Ιδρύματος. Αυτού του είδους τη διδασκαλία δύναται να υποστηρίξουν εξωτερικοί φορείς.
4. Το τελευταίο σημείο είναι το θέμα της επιλογής των καθηγητών. Ο διορισμός της Επιτροπής Κρίσης αποκλειστικά από τον Κοσμήτορα είναι υπερβολική και αφήνει περιθώρια χειραγώγησης σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σημείο: την αξιοκρατία. 
Με αυτές τις επισημάνσεις, θεωρώ ότι η παρούσα μεταρρύθμιση είναι και θα καταγραφεί ως μια από τις σημαντικότερες εκσυγχρονιστικές πράξεις αυτής της Κυβέρνησης.

Από το Γραφείο Τύπου του Οδ. Βουδούρη

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER