Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2011 19:50

Ο Βουδούρης για τη διενέργεια δημοψηφίσματος

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Ο Βουδούρης για τη διενέργεια δημοψηφίσματος

Κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι, έχουν ειπωθεί ήδη πάρα πολλά πράγματα γι’ αυτό το νομοσχέδιο. Εγώ θα προσπαθήσω να συνοψίσω ποια είναι, κατ’ εμέ, τα ερωτήματα που τίθενται σε σχέση με αυτό το νομοσχέδιο.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτά τα ερωτήματα είναι τέσσερα:
Το πρώτο είναι, εάν είμαστε υπέρ ή κατά της έννοιας του δημοψηφίσματος. Άποψή μου είναι ότι το δημοψήφισμα είναι η υλοποίηση της άμεσης δημοκρατίας. Είναι μια άμεση συλλογική απόφαση, είναι μια ευκαιρία για κοινωνικό διάλογο και ζύμωση μέσα στην κοινωνία. Είναι, επίσης, ευκαιρία αφύπνισης των πολιτών, που έτσι μπορούν άμεσα να μετρήσουν και να εκδηλώσουν τη δύναμή τους. Είναι, ακόμη, ένα αντίδοτο στα αρχηγικά μοντέλα, τα οποία δυστυχώς είναι πάρα πολύ ισχυρά στη χώρα μας. Και επίσης, είναι ένας περιορισμός της εξουσίας μιας πολιτικής τάξης, που είναι ένα θέμα, όπως ξέρουμε, πάρα πολύ επίκαιρο. Συνεπώς, θεωρώ ότι η αμφισβήτηση της χρησιμότητας του δημοψηφίσματος θα ήταν παράδοξη, ιδιαίτερα στην εποχή που ζούμε, όπου υπάρχει αυτή η έντονη αμφισβήτηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και τελικά, συνολικά της δημοκρατίας, δυστυχώς.

Το δεύτερο ερώτημα είναι, εάν για το δημοψήφισμα χρειάζεται ένας νόμος. Διατυπώθηκαν επιχειρήματα υπέρ και κατά. Μερικοί είπαν ότι το Σύνταγμα αρκεί για να προχωρήσουμε σε δημοψήφισμα. Άλλοι είπαν ότι ο νόμος έρχεται να καλύψει ορισμένα κενά. Εγώ –χωρίς να είμαι ειδικός- θα έλεγα το εξής απλό, με τη δική μου λογική: Πως, όταν κάτι γίνεται «χωρίς», μπορείς να το κάνεις ακόμα καλύτερα «με». Πιστεύω, λοιπόν, ότι όποια και να είναι η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα σίγουρα δεν είναι ένας λόγος για να καταψηφίσουμε αυτό το νομοσχέδιο.

Και φθάνω στην τρίτη ερώτηση, η οποία είναι πολύ πιο ουσιαστική: Είναι επίκαιρο ή άκαιρο αυτό το θέμα του δημοψηφίσματος; Αναπτύχθηκαν δύο επιχειρήματα, που ισχυρίζονται ότι είναι άκαιρη η πρωτοβουλία για τα δημοψηφίσματα. Το πρώτο επιχείρημα είναι ότι τα δημοψηφίσματα είναι διχαστικά. Εδώ, βέβαια, παρατηρούμε κι ένα παράδοξο: Ότι αυτό το ισχυρίζονται αυτοί, οι οποίοι ταυτόχρονα προτείνουν πρόωρες εκλογές, ως οι πρόωρες εκλογές να μην ήταν διχαστικές.
Εγώ, λοιπόν, δεν μπορώ να ξεκινήσω με ένα τέτοιο επιχείρημα. Πιστεύω ότι μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας προφανώς εκφράζονται διαφορετικές απόψεις και τα ερωτήματα τα οποία μπαίνουν σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι υποχρεωτικά διχαστικά, αντιθέτως η διαδικασία του δημοψηφίσματος είναι ένας πάρα πολύ καλός τρόπος για να καταλήξει η κοινωνία σε μία ορισμένη απόφαση.
Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι τα δημοψηφίσματα στην παρούσα κατάσταση δεν θα προσφέρουν τίποτα. Εδώ βέβαια πρέπει να πούμε ότι η απάντηση εξαρτάται από τη θεματολογία των δημοψηφισμάτων, εξαρτάται από το τι ερωτήσεις, τι θέματα θα βάλουμε προς ψήφιση. Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες θεμάτων που μπορούν να αποτελούν θέμα των πιθανών δημοψηφισμάτων.

Το πρώτο είναι θέματα τα οποία αφορούν καίριες, επίκαιρες πολιτικές αποφάσεις, εάν παραδείγματος χάριν θα ακολουθήσουμε αυτή την οικονομική πολιτική ή την άλλη οικονομική πολιτική. Νομίζω ότι σίγουρα αυτό είναι θεμιτό. Μπορούν να μπουν τέτοιες ερωτήσεις, θα έλεγα με μία επιφύλαξη, ότι τα ερωτήματα τα οποία θα μπουν σε μία τέτοια περίπτωση, δεν θα πρέπει να έχουν το χαρακτήρα της επικύρωσης, της υπερψήφισης -να το πω καλύτερα- της Κυβέρνησης ή της καταψήφισης της Κυβέρνησης. Δηλαδή, στο να δώσουμε εν λευκώ μία άδεια στην Κυβέρνηση να προχωρήσει σε κάτι ή να καταψηφίσουμε μία κυβέρνηση. Πιστεύω, δηλαδή, ότι σ’ αυτή την περίπτωση οι ερωτήσεις θα πρέπει να έχουν να κάνουν με ουσιαστικές επιλογές που προτείνονται στον κόσμο.

Η δεύτερη κατηγορία θεμάτων είναι κατ’ εμέ πολύ πιο ουσιαστική και πολύ πιο σημαντική και πιστεύω ότι ταιριάζει ίσως περισσότερο και στην έννοια του δημοψηφίσματος. Αυτό είναι θέματα τα οποία έχουν να κάνουν με θεσμικές αλλαγές, με το πολιτικό μας σύστημα. Διότι προφανώς η οικονομική κρίση την οποία ζούμε σήμερα σχετίζεται με αυτό το πολιτικό σύστημα, με αυτά τα συσσωρευμένα, αν θέλετε, λάθη τα οποία έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες. Συνεπώς, άποψή μου είναι ότι προφανώς δεν είναι άκαιρο να θέσουμε αυτά τα θέματα. Πρέπει να δώσουμε τη μάχη σε δύο μέτωπα: Πρώτον, να ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη κατάσταση με την οικονομική πολιτική, αλλά ταυτόχρονα να αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα σε ότι στρεβλό είχε και κατέληξε σ’ αυτή την οικονομική κρίση.

Τέταρτον, τέθηκαν ορισμένα ερωτήματα από συναδέλφους για το τι θα μπορούσαν να ήταν αυτά τα ερωτήματα. Θα ήθελα εδώ με αυτή την ευκαιρία να πω την άποψή μου. Πρώτο ερώτημα: Στο πλαίσιο της κατάργησης των προνομίων και κυρίως της αποφυγής του χάσματος που υπάρχει αυτή τη στιγμή ανάμεσα στους πολιτικούς και τους πολίτες, στους Βουλευτές και στην κοινωνία προτείνω τον  περιορισμό των συνεχόμενων βουλευτικών θητειών, την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και την παραπομπή Υπουργών που διέπραξαν αδίκημα, στην κοινή δικαιοσύνη. Στο πλαίσιο του ουσιαστικού διαχωρισμού της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, να γίνει ασυμβίβαστο το λειτούργημα του Βουλευτή και το λειτούργημα του Υπουργού. Θεωρώ ότι είναι εντελώς παράδοξο, θα έλεγα και αντισυνταγματικό σε τελική ανάλυση, το ίδιο άτομο να είναι ταυτόχρονα Βουλευτής και Υπουργός. Στο πλαίσιο της καταπολέμησης της πελατοκρατίας και της αναβάθμισης της εκλογικής αναμέτρησης σε πολιτικό επίπεδο, ένα εκλογικό σύστημα χωρίς σταυρό, αλλά με προκριματικές εκλογές για τη δημοκρατική ανάδειξη των υποψηφίων, έτσι ώστε να αποφύγουμε τα αρχηγικά μοντέλα. Στο πλαίσιο της ουσιαστικής διασφάλισης του ελέγχου της εξουσίας, εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό.
Βέβαια εδώ μπαίνει ένα θέμα, διότι πολλές απ’ αυτές τις προτάσεις άπτονται του Συντάγματος και αυτό δεν προβλέπεται ρητά στο νομοσχέδιο. Θα ήθελα λοιπόν να το θέσω αυτό ως θέμα. Δεν έχω αυτή τη στιγμή μία συγκεκριμένη νομική πρόταση, αλλά θέλω να το θέσω σε ένα πολιτικό επίπεδο. Πιστεύω ότι αυτά τα δημοψηφίσματα θα πρέπει να μπορούν να θέτουν και θέματα τα οποία σχετίζονται με το Σύνταγμα. Το συζητούσα πριν με τον κ. Παυλόπουλο ο οποίος μου έλεγε ότι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο. Συζητούσα χθες με τον κ. Σταθόπουλο ο οποίος μου έλεγε ότι αυτό δεν είναι αδύνατον, με την έννοια ότι εφόσον δεν απαγορεύεται από το Σύνταγμα, μπορεί να γίνει. Κάθε τι που δεν απαγορεύεται, επιτρέπεται. Είναι, λοιπόν, ένα θέμα προς συζήτηση.
Θα ήθελα επίσης να κάνω μία πρόταση, η οποία θα μπορούσε, κύριε Υπουργέ, να εισαχθεί στο παρόν νομοσχέδιο.
Θα πρότεινα να υπάρχει δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος μετά από αίτημα-πρόταση ενός ποσοστού του πληθυσμού, των πολιτών. Όπως γίνεται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να το κάνουμε και στην Ελλάδα.
Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.

Από το Γραφείο Τύπου του Οδυσσέα Βουδούρη

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER