Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011 13:42

Ομιλία Γιαννακοπούλου στη συζήτηση του νομοσχεδίου για ανασυγκρότηση φορέων κοινωνικής αλληλεγγύης

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Λέγεται συχνά στην πολιτική ότι κάθε εποχή είναι μεταβατική γιατί μας οδηγεί σε μια καινούργια που διαφέρει από την προηγούμενη.
Παραφράζοντας όμως τον επίκαιρο Όργουελ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η σημερινή συγκυρία είναι πολύ περισσότερο μεταβατική από τις άλλες.
Γιατί σίγουρα δεν μοιάζει με τις προηγούμενες, και πρέπει να ευχηθούμε, και κυρίως να προσπαθήσουμε, ώστε να μην μοιάζουν μαζί της οι επόμενες.
Η μεγάλη οικονομική κρίση κρατά ακόμη σφιχτά αγκαλιασμένη την οικονομία του πλανήτη.
Δεν είναι ελληνικό, δεν είναι ευρωπαϊκό, δεν είναι καν δυτικό φαινόμενο.
Είναι δομικό, είναι συστημικό, έχει τις ρίζες του σε διαδικασίες που ξεκίνησαν δεκαετίες πριν, όταν οι συναλλαγές, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, οι δυνάμεις των αγορών άρχισαν να απελευθερώνονται, οι κανόνες να χαλαρώνουν, η εποπτεία να υποχωρεί και ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους έδωσε τη θέση του στην αόρατη ισορροπία που οι αγορές ήξεραν να κρατούν μόνες τους.
Αυτή όμως η ισορροπία, η αγοραία ισορροπία, αποδείχτηκε μια ισορροπία ασταθής κι επικίνδυνη, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Και εξελίχτηκε σε ισορροπία του τρόμου.
Η Ευρώπη αμήχανη αναζητεί την θεσμική της ταυτότητα και την πολιτική της υπόσταση, ενώ η Ελλάδα αποζητεί πρώτα την ίδια της την επιβίωση και έπειτα τον βηματισμό της στον δαιδαλώδη ευρωπαϊκό δρόμο.
Σε αυτήν την τόσο ασταθή και αβέβαιη συγκυρία κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσει.
Και εκτός των άλλων, κρίσιμων, μεγάλων, πρωτοφανών αποφάσεων, πρέπει να αποφασίσουμε τι κράτος θέλουμε.
Το ερώτημα αυτό, δεν είναι ούτε υπαρξιακό, ούτε μεταφυσικό.
Είναι ερώτημα ιστορικό, κομβικό και κυρίως πολιτικό.
Όποια απάντηση όμως και να δώσουμε, υπάρχει μία έννοια που πάντα θα είναι παρούσα: Η έννοια του κοινωνικού κράτους.
Το νομοσχέδιο που κατέθεσε ο Υπουργός Υγείας και συζητούμε σήμερα εδώ, απευθύνεται σε έναν από τους τομείς που χτυπά η καρδιά του κοινωνικού κράτους.
Στο Εθνικό Σύστημα Κοινωνικής Φροντίδας.
Το 1998, όταν για πρώτη φορά αποτυπωνόταν σε νόμο του ελληνικού κράτους η έννοια του Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας, ήταν μία πολύ διαφορετική εποχή.
Η οικονομία μεγενθυνόταν σταθερά, παρά τις πολιτικές δημοσιονομικής εξυγίανσης και η χώρα πορευόταν με σίγουρα και ακριβή βήματα προς την Νομισματική Ενοποίηση, ενώ στο βάθος έβλεπε την προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ήταν μια εποχή προσπάθειας, αλλά και μια εποχή προσδοκιών.
Μια εποχή που οι πόροι μπορεί να μην περίσσευαν, αλλά οπωσδήποτε δεν σπάνιζαν όπως σήμερα.
Γι’ αυτό και με την παρέμβαση αυτή επιχειρείται η προσαρμογή του Συστήματος στις σημερινές ανάγκες, ώστε να γίνει περισσότερο σύγχρονο, λειτουργικό, αποτελεσματικό και προπάντων βιώσιμο.
Ας δούμε τα πράγματα καθαρά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Η μεγάλη διασπορά των Μονάδων μπορεί να μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι το δίχτυ της Κοινωνικής Φροντίδας είναι πιο κοντά σε αυτόν που το έχει ανάγκη, όμως το μόνο που συμβαίνει είναι να έχουμε πολλές και τελικά αδύναμες και αναποτελεσματικές μονάδες.
Έτσι είναι οικονομικά ανίσχυρες, διαχειριστικά διαφορετικές, με μεγάλο κόστος ανάπτυξης, με πολλές διοικητικές επιβαρύνσεις και καμία προστιθέμενη αξία για τον τελικό χρήστη των υπηρεσιών.
Γιατί κυρίαρχος φυσικά στόχος ήταν, παραμένει και θα παραμείνει η ισότητα και η καθολικότητα στην πρόσβαση και η μέγιστη δυνατή ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με τις διατάξεις του Α’ Κεφαλαίου του νομοσχεδίου αυτού πραγματοποιείται αναδιοργάνωση του Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας με τη συγχώνευση, σε όλη την επικράτεια, δημοσίων φορέων πρόνοιας.
Τοποθετείται ένα κοινό Διοικητικό Συμβούλιο σε ομοειδείς μονάδες εξασφαλίζοντας την αναγκαία τάξη μεγέθους για να ασκείται ενιαία και κυρίως αποτελεσματικά και με πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα η Διοίκηση.
Ποιος πιστεύει, κυρίες και κύριοι βουλευτές, ότι λύνουμε το πρόβλημα της Κοινωνικής Φροντίδας διατηρώντας δεκάδες διοικητικές δομές μικρού μεγέθους, περιορισμένων δυνατοτήτων, αλλά υπέρμετρου κόστους;
Και ποιός μπορεί να ισχυριστεί, αντίθετα με τους κανόνες της επιστήμης, με τα διδάγματα της εμπειρίας, ακόμη και με το μέτρο της λογικής ότι οι μικρές δομές εξασφαλίζουν καλύτερη γεωγραφική κάλυψη;
Όχι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Η πληρέστερη κάλυψη, η ορθολογική κατανομή, η πλήρης χωρική διείσδυση μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από λειτουργικά, οικονομικά κι επιστημονικά ισχυρές δομές που προσαρμόζονται, προγραμματίζουν, κατανέμουν τις δυνάμεις τους, επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακας και μειώνουν τα διοικητικά βάρη.
Και όλα αυτά χωρίς να θιγεί το προσωπικό, και χωρίς να δημιουργηθεί αίσθημα ανασφάλειας στους εργαζομένους που απασχολούνται σε ένα δύσκολο περιβάλλον, αφού τα άρθρα 6 και 15 του νομοσχεδίου που ρυθμίζουν τα θέματα του προσωπικού των φορέων που καταργούνται, σε καμία περίπτωση δεν θίγουν εργασιακά δικαιώματα.
Επιπλέον, με το άρθρο 8 και την κατάργηση Νομικών Προσώπων που είναι ουσιαστικά φαντάσματα, επιτυγχάνεται ο εξορθολογισμός και η εξυγίανση του συστήματος.
Ενός συστήματος που μέχρι χτες έπασχε από πλήρη άγνοια των ίδιων των δομών του, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του ελληνικού κράτους, που δεν γνώριζε πού αρχίζει, πού τελειώνει, πού ξοδεύει, πού προσφέρει, και τελικά πού βρίσκεται και πού πηγαίνει.
Γι’ αυτό, το νομοσχέδιο αυτό φέρνει τη δική του συνεισφορά στην ευρύτερη, τη μεγάλη, τη δύσκολη προσπάθεια για την αναδιάταξη των δυνάμεων του ελληνικού κράτους που συγκροτήθηκε σε ένα μεγάλο του μέρος απρογραμμάτιστα, αποσπασματικά, ανορθολογικά, πελατειακά, στη βάση όχι του μακροχρόνιου σχεδιασμού αλλά του κοντόφθαλμου υπολογισμού.
Αναφέρθηκα πριν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην ισότητα και την καθολικότητα στην πρόσβαση.
Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι αυτές ήταν οι αρχές του ιδρυτικού νόμου 1397/1983  του Εθνικού Συστήματος Υγείας που εισηγήθηκε από αυτό εδώ το βήμα ο Παρασκευάς Αυγερινός και συνέχισε ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς.
Μια μεγάλη ιστορική, κοινωνική, πολιτική τομή της Δημοκρατικής Παράταξης που άλλαξε για πάντα τον χάρτη της Δημόσιας Υγείας για τους έλληνες πολίτες, που παρά τα προβλήματα έκανε το δικαίωμα στην υγεία και στην περίθαλψη δικαίωμα πραγματικά του συνόλου των πολιτών όπου και να βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια.
Με το Εθνικό Σύστημα Υγείας λοιπόν, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 13 και 14 διασυνδέονται λειτουργικά και επιστημονικά οι Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας δημιουργώντας νέες δυνατότητες που μέχρι σήμερα ήταν πραγματικά αδύνατο να επιτευχθούν.
Η διασύνδεση αυτή μάλιστα δεν γίνεται μεμονωμένα ούτε αποσπασματικά, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δομικό  πλαίσιο.
Το πλαίσιο αυτό δεν είναι άλλο από το Εθνικό Σύστημα Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης.
Είναι το ολοκληρωμένο Δίκτυο που συγκροτείται με το άρθρο 11 του κεφαλαίου Β και αναπτύσσεται για πρώτη φορά σε ολόκληρη την επικράτεια, με την ένταξη Μονάδων Κοινωνικής Φροντίδας, όπως τα ΚΑΦΚΑ και τα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, στο ΕΣΥ και ειδικότερα στα νοσοκομεία.
Όχι μόνο ως λειτουργικές οντότητες, αλλά και ως ισχυρές, πολύπλευρες Μονάδες που θα επιτελούν σημαντικές λειτουργίες, πέρα από τη φυσική ιατρική και αποκατάσταση, όπως η ψυχοκοινωνική υποστήριξη που θα συνεχίσουν να επιτελούν τα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν θα ήθελα να μακρηγορήσω αναλύοντας τα οφέλη από αυτήν την συγκεκριμένη μεταρρύθμιση που επιφέρει το νομοσχέδιο αυτό.
Όμως, επιγραμματικά, θα ήθελα να αναφέρω ότι:
Πρώτα από όλα σε οικονομικό επίπεδο, το ΕΣΥ θα ωφεληθεί άμεσα καθώς θα υπάρχουν εισροές από τα ασφαλιστικά ταμεία και ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αλλά και θα μειωθεί το κόστος λειτουργίας του Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας.
Συγκεκριμένα, η Έκθεση αξιολόγησης συνεπειών προβλέπει ρητά ότι με τις παρούσες διατάξεις οι συνέπειες στην οικονομία θα είναι σημαντικά θετικές.
Δεύτερον, σε επιχειρησιακό επίπεδο, η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών θα βελτιωθεί αισθητά αφού και ο άρτιος και σύγχρονος εξοπλισμός που διαθέτουν τα Κέντρα Αποθεραπείας Φυσικής και Κοινωνικής Αποκατάστασης θα μπορεί πλέον να αξιοποιηθεί από το προσωπικό του ΕΣΥ.
Πρόκειται δηλαδή για μια διπλή αξιοποίηση με πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα καθώς ανθρώπινο δυναμικό και ιατρικός εξοπλισμός γίνονται πόροι που αλληλοσυμπληρώνονται, ενεργοποιούνται και παύουν να αποτελούν ανενεργούς συντελεστές των οποίων τις υπηρεσίες οι ενδιαφερόμενοι χρήστες στερούνται.
Το απαράδεκτο για ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος φαινόμενο της μαζικής αναζήτησης ιατρικής φροντίδας και αποκατάστασης στο εξωτερικό θα χτυπηθεί αποφασιστικά κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Ξέρετε, αναφερόμαστε συχνά τους οικονομικούς και στους λειτουργικούς όρους και υποτιμούμε το επίπεδο του συμβολισμού που είναι όμως ενδεικτικό της βαθύτερης ουσίας της σχέσης και του κοινωνικού συμβολαίου του κράτους με τους πολίτες του.
Γι’ αυτό και θέλω να τονίσω το συμβολικό επίπεδο της μεταρρύθμισης, για να δούμε ότι οι ρυθμίσεις αυτές στέλνουν το σήμα της εμπιστοσύνης προς τους πολίτες που περιμένουν, που ζητούν, που απαιτούν εύλογα από το κράτος και τις δομές του την καλύτερη δυνατή οργάνωση και την αξιοποίηση των χρημάτων των φορολογουμένων μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Στέλνουν το μήνυμα ενός κράτους που πρέπει να προσαρμόζεται στους καιρούς και της απαιτήσεις τους και με έξυπνες κινήσεις να καταφέρνει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις αποτελεσματικότερης ανταπόκρισης στην αποστολή του ακόμη και με τις σημερινές, όχι απλά δυσμενείς αλλά επαχθείς δημοσιονομικές συνθήκες.
Αφήνω κατά μέρος τις υπόλοιπες διατάξεις για το Σύστημα Κοινωνικής Φροντίδας, τις οποίες θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε στην συζήτηση επί των άρθρων, για να αναφερθώ σε μια άλλη, πολύ σημαντική καινοτομία αυτού του νομοσχεδίου.
Στο Εθνικό Μητρώο Δικαιούχων των κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων, όπως αυτό περιγράφεται στο άρθρο 18 του σχεδίου νόμου.
Ξέρουμε όλοι ότι στο χώρο αυτό, στο χώρο της διαχείρισης και της υλοποίησης της επιδοματικής πολιτικής, είχαμε πολλά και σοβαρά κρούσματα διαφθοράς στο παρελθόν.
Οι προληπτικοί έλεγχοι δεν έχουν και δεν μπορούν να έχουν την πυκνότητα και την αξιοπιστία που επιβάλλεται για να εξασφαλίσει τη νομιμότητα στη διαδικασία, ενώ οι κατασταλτικοί έλεγχοι έρχονται απλώς να επιβεβαιώσουν και να μας πληροφορήσουν για το ύψος των καταβληθέντων ποσών.
Δυστυχώς, οι ατέλειες του συστήματος είναι πολλές και δίνουν την ευκαιρία σε «επιτήδειους» να εγκληματούν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, είτε πρόκειται για ιδιώτες είτε για επίορκους δημόσιους λειτουργούς.
Με τη δημιουργία λοιπόν του Μητρώου τίθεται μια συμπαγής και αδιάρρηκτη δικλείδα ασφαλείας καθώς οι έλεγχοι διευκολύνονται ενώ και το Δημόσιο έχει πια μια ακριβή, μια καθαρή εικόνα και αποτύπωση της πραγματικής κατάστασης και του πού πάνε οι προνοιακές και κοινωνικές παροχές.
Πρέπει όμως στο σημείο αυτό να κάνω μια παρατήρηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, για πολλούς και σοβαρούς λόγους.
Αλλά η κατάσταση του κράτους μας, αποκαλύπτει μια Διοίκηση που δεν έχει πολλές φορές καν τις αναγκαίες, τις αυτονόητες δομές και τα εργαλεία για να ανταποκριθεί στην αποστολή της.
Γιατί έπρεπε να φτάσουμε στο 2011, με το έλλειμμα στο 15, στο 9, στο 7% του ΑΕΠ και την χώρα στην εντατική του δανεισμού για να αποκτήσουμε ενιαίο μητρώο δικαιούχων των κοινωνικών επιδομάτων;
Δεν σκέφτηκε ποτέ κανείς, δεν κατάλαβε ποτέ κανείς, δεν γνώριζε ποτέ κανείς ότι Διοίκηση δεν γίνεται χωρίς να καταγράφεις, να ομαδοποιείς, να μετράς, να αποτιμάς, να ελέγχεις κεντρικά υπηρεσίες που παρέχονται αποκεντρωμένα;
Πόσες άλλες τέτοιες ελλείψεις, παραλείψεις, αποκλίσεις τυραννούν τη Δημόσια Διοίκηση, παραπλανούν το ελληνικό κράτος, κατασπαταλούν τους δημόσιους πόρους;
Είναι η ώρα της απόλυτης ευθύνης για όλο το πολιτικό σύστημα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.
Με αφορμή το νομοσχέδιο αυτό πρέπει να καταλάβουμε όλοι καλά ότι με προχειρότητα, με αποσπασματικότητα, με φιλικές διευθετήσεις, με τη διατήρηση στεγανών ανάμεσα σε Υπηρεσίες και διαδικασίες είναι αδύνατον το κράτος αυτό να γίνει βιώσιμο, να απαλλαγεί από τις αγκυλώσεις.
Θα χάνεται και θα χάνει συνεχώς δυνάμεις, δυνατότητες, θα υποβαθμίζεται η λειτουργία του, θα απαξιώνονται οι αρχές, οι αξίες, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες του, θα ακυρώνονται οι προοπτικές του, θα τίθεται εν αμφιβόλω η ίδια του η επιβίωση και η παρουσία στη διεθνή σκηνή.
Γι’ αυτό και ήρθε η ώρα των αποφάσεων και της σοβαρότητας.
Άλλη μια ρύθμιση αυτού του νομοσχεδίου, έρχεται να θεραπεύσει αυτήν ακριβώς την έλλειψη συντονισμού και ενότητας στην διαχείριση των ζητημάτων στον τόσο ευαίσθητο χώρο της Υγείας.
Ο καλύτερος συντονισμός των Διοικήσεων των Υγειονομικών Περιφερειών που θεσμοθετείται με το άρθρο 23 του σχεδίου νόμου ήταν ένα μεγάλο ζητούμενο που έπρεπε να συμπληρώσει την λειτουργία των αποκεντρωμένων μονάδων του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Μένοντας στον ίδιο χώρο, πρέπει επίσης να τονιστεί και η σημασία του άρθρου 25 σχετικά με την ύπαρξη εσωτερικού ελεγκτή που θα τοποθετηθεί στα Νοσοκομεία σε συνδυασμό με την Επιτροπή Ελέγχου.
Έχουμε δηλαδή ένα ακόμη επίπεδο ελέγχου που δεν καταργεί ούτε υποβαθμίζει βεβαίως τα υφιστάμενα, αλλά αντίθετα που θα μπορεί να ανακόψει παρεκτροπές στην χρηματοοικονομική διαχείριση και να συμβάλει στην ορθολογικότερη και αποτελεσματικότερη οικονομική διοίκηση των Νοσοκομείων μας.
Οι ρυθμίσεις που αφορούν στους γιατρούς στο κεφάλαιο ΣΤ’ του σχεδίου νόμου αποβλέπουν επίσης στο να επιλύσουν λειτουργικά προβλήματα που αντανακλούν στην εύρυθμη λειτουργία των μονάδων υγείας και στο επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών όπως όμως και στο να καταστήσουν την απονομή της δικαιοσύνης ταχύτερη και ουσιαστικότερη.
Ολοκληρώνοντας την αναφορά σε άρθρα του νομοσχεδίου, τα οποία θα συζητήσουμε αναλυτικά στις επόμενες συνεδριάσεις, θέλω να αναδείξω μια σημαντική διάσταση που φέρνουν οι διατάξεις για τις Ιδιωτικές Μονάδες Ημερήσιας Νοσηλείας.
Η εισαγωγή αυτής της δομικής αλλαγής, που βασίζεται σε διεθνή πρότυπα, παρουσιάζει μια σειρά από ευκαιρίες για την αποδοτικότητα των πόρων αλλά και για την καλύτερη αντιμετώπιση των πολιτών που έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες υγείας.
Παρουσιάζει όμως και μια άλλη μεγάλη ευκαιρία η αλλαγή αυτή για την ομαλή και δημιουργική συνεργασία μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι πρέπει να λειτουργούν μεν οριοθετημένα, μπορούν όμως να δρουν συμπληρωματικά προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το νομοσχέδιο αυτό περιλαμβάνει μια σειρά από ρυθμίσεις στο χώρο της κοινωνικής αλληλεγγύης, της πρόνοιας αλλά και της δημόσιας υγείας.
Με άλλα λόγια, ρυθμίσεις που απευθύνονται σε δύο πυλώνες του οικοδομήματος που ονομάζεται κοινωνικό κράτος.
Αναφέρθηκα στην αρχή της ομιλίας μου στο ερώτημα για το τι είδους κράτος επιθυμούμε.
Το κοινωνικό κράτος, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν το θέλουμε απλώς και μόνο επειδή το επιτάσσει το Σύνταγμά μας.
Δεν το επικαλούμαστε επειδή πρέπει να είμαστε πολιτικώς ορθοί και να το περιλαμβάνουμε στην ατζέντα των πολιτικών μας.
Το κοινωνικό κράτος είναι μια μεγάλη πολιτική, κοινωνική, οικονομική, ιδεολογική κατάκτηση και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Παρά τα πολλά και κρίσιμα λάθη δεκαετιών, παρά τις σωρευμένες στρεβλώσεις, παρά τις δομικές ελλείψεις, παρά την πρωτόγνωρη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, επιλέγουμε να κάνουμε τις κινήσεις εκείνες που θα κρατήσουν ζωντανό το κοινωνικό, ανθρωποκεντρικό κράτος.
Το νομοσχέδιο αυτό αναδιατάσσει τις δυνάμεις, καθιστά ορθολογικότερη τη διοίκηση, επιχειρεί έξυπνες τομές με γνώμονα την εξυπηρέτηση του πολίτη και την υπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Βιώνουμε την κρισιμότερη περίοδο για τη χώρα μας από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου.
Διακυβεύεται, είτε μας αρέσει είτε όχι, το σήμερα και κυρίως το αύριο της Ελλάδας, των παιδιών μας, των επόμενων γενεών.
Οι επιλογές που θα κάνουμε σήμερα, θα επηρεάσουν το κοντινό και το μακρινό μέλλον αυτού του τόπου.
Στα χέρια της Κυβέρνησης εξερράγη η ωρολογιακή βόμβα του δημοσίου χρέους, μια βόμβα που πυροδότησε το γιγαντιαίο έλλειμμα της ανεύθυνης και μοιραίας εξαετούς διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, αλλά όχι μόνο.
Τώρα ο δρόμος του λαϊκισμού είναι ο δρόμος που δεν έχει επιστροφή γιατί οδηγεί μόνο στην καταστροφή.
Αυτόν τον δρόμο εμείς, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη δεν πρόκειται να μπει στον πειρασμό να τον ακολουθήσει.
Η κατάσταση είναι ρευστή και οι μεταβλητές που την διαμορφώνουν απρόβλεπτες.
Μόνο η επώδυνη σταθερά της αποφασιστικότητας και της ευθύνης θα κρατήσει τη χώρα ζωντανή και θα κάνει το αύριο βιώσιμο.
Το νομοσχέδιο αυτό αποδεικνύει ότι με κατάλληλες και έξυπνες κινήσεις ο ευαίσθητος χώρος της πρόνοιας μπορεί όχι μόνο να διασωθεί αλλά και να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες με λιγότερους πόρους, αρκεί να τους διαχειριζόμαστε σωστά. 
Η χώρα μας κινείται σε αχαρτογράφητα νερά, αλλά εμείς πρέπει πρώτα από όλα να χαρτογραφήσουμε την ίδια τη χώρα μας και να οριοθετήσουμε όλες τις προβληματικές περιοχές της.
Όχι για να τις αφήσουμε πίσω μας στη μοίρα τους αλλά για να τις βρούμε καλύτερες μπροστά μας.
Με πολλές κινήσεις σαν και αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργού Υγείας, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας μιας χαοτικής διοίκησης που ζητά πόρους αλλά δεν δίνει αξία, μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.
Δεν μπορεί κανείς αυτήν την ύστατη στιγμή να μην αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν.
Ιδιαίτερα όλοι εμείς, οι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Για αυτό πιστεύω ότι αξίζει τη θετική επί της αρχής ψήφο σας.


Από το Γραφείο Τύπου της Νάντιας Γιαννακοπούλου

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER