Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011 21:14

Βουδούρης: Ψήφος εμπιστοσύνης με ανακούφιση, όχι με ικανοποίηση

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 Βουδούρης: Ψήφος εμπιστοσύνης με ανακούφιση, όχι με ικανοποίηση

Θα δώσω ψήφο εμπιστοσύνης στην νέα κυβέρνηση με ανακούφιση. Οχι όμως με ικανοποίηση.


Με ανακούφιση διότι είναι μια λύση ανάγκης. Οι λόγοι είναι γνωστοί σε όλους και δεν θέλω να τους επαναλάβω. Εξάλλου ήμουν από τους πρώτους που είχαν εισηγηθεί μια τέτοια λύση, προκειμένου να αποφύγουμε την άμεση χρεοκοπία.
Θα τονίσω μόνο ότι μπαίνουμε πλέον σε μια φάση όπου η γραμμή, που τήρησε η αξιωματική αντιπολίτευση, εδώ και ενάμισι χρόνο, δεν θα μπορέσει να συνεχιστεί. Η ψευδαίσθηση ότι η έξοδος από την κρίση δεν χρειάζεται επώδυνα μέτρα, ότι υπάρχει κάποιο μαγικό μείγμα για την ανάπτυξη, δεν μπορεί πλέον να  διασπείρεται από τον κ. Σαμαρά. Σήμερα είναι συνυπεύθυνος για τις κομβικές αποφάσεις. Η δήλωση ότι «δεν συγκυβερνά», ενώ τα κορυφαία στελέχη της ΝΔ βρίσκονται σε βασικές κυβερνητικές θέσεις, είναι πρόκληση στην κοινή λογική. Δεν υπάρχουν ξεχωριστές υποομάδες στην Κυβέρνηση. Αυτή είναι μια και ομαδικά συνυπεύθυνη για κάθε κρίσιμη απόφαση.
Η αγωνία του κ. Σαμαρά είναι βέβαια κατανοητή. Θα πάει στις επόμενες εκλογές χωρίς να καρπωθεί τα οφέλη ενάμισι χρόνου δημαγωγικού λόγου. Όντως, κρίμα από μικροκομματική σκοπιά. Ας βγάλουμε τουλάχιστον ένα δίδαγμα: τα οφέλη της δημαγωγίας είναι αναμφίβολα υπαρκτά, αλλά πάντα αβέβαια και πρόσκαιρα.
Με ανακούφιση λοιπόν αλλά όχι με ικανοποίηση. Δεν μπορώ να νιώσω ικανοποίηση, όταν βλέπω το ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνά με το κόμμα του κ. Σαμαρά και το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη. Σέβομαι απολύτως κάθε εκπρόσωπο του ελληνικού λαού. Και δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό κανενός. Αλλά η κυβέρνηση μιας χώρας είναι και θέμα πολιτικής και ιδεολογικής τοποθέτησης. Με αυτά τα δυο κόμματα δεν έχουμε απλώς διαφορές, είμαστε διαμετρικά αντίθετοι, πολιτικά και ιδεολογικά.
Επιπλέον, το κόμμα του κ. Σαμαρά είναι αυτό που χρέωσε το ελληνικό δημόσιο με 47 δισ. σε μόλις 5 χρόνια διακυβέρνησης. Είναι ο σημαντικότερος υπαίτιος της κατάστασης που ζούμε σήμερα.
Είναι ειρωνεία της ιστορίας να δίνουμε τώρα στους κύριους υπεύθυνους ενός δράματος, θέση τιμητών της κατάστασης που δημιούργησαν.
Είναι λοιπόν απαραίτητο να τονίσουμε ότι σήμερα ψηφίζουμε μια κυβέρνηση εξαίρεσης. Οτι σε καμία περίπτωση αυτή η ψήφος δεν επικροτεί ένα αναπαραγώγιμο μοντέλο. Είναι λύση ανάγκης και όχι λύση επιλογής.
Παρόλα αυτά, μπορεί να έχει κάποια «παράπλευρα οφέλη». Το βασικό θα ήταν να πάψει η «ποδοσφαιρικού» τύπου ξιφομαχία, μεταξύ των δυο μεγάλων πολιτικών χώρων και να ευνοηθεί μια ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση, με επιχειρήματα. Ας κρατήσουμε μικρό καλάθι αλλά μην το αποκλείσουμε.
Μετά θα πάμε σε εκλογές.
Θα είναι η ώρα του Ελληνα πολίτη. Είπα ότι το παρόν σχήμα είναι σχήμα εξαίρεσης. Δεν εννοώ όμως ότι πρέπει να αναπαράγουμε το κυβερνητικό μοντέλο που ίσχυσε από την μεταπολίτευση και μετά.
Ας μου επιτραπεί εδώ μια αναδρομή. Οι μονοκομματικές και αμιγώς κομματικές κυβερνήσεις είναι αυτές που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο. Στο μέλλον, ναι, πρέπει να υπάρξουν ευρύτερες κυβερνήσεις, κυβερνήσεις συνεργασίας μεταξύ κομμάτων και όχι μόνο. Τα κόμματα είναι οι κύριοι πολιτικοί εκπρόσωποι της κοινωνίας. Δεν εξαντλείται όμως η αντιπροσωπευτικότητα μέσα από τους κομματικούς μηχανισμούς.
Και το πιο σημαντικό είναι ότι αυτές οι συνεργασίες πρέπει να αφορούν όμορους πολιτικούς φορείς, έτσι ώστε να έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Διότι η πολιτική δεν εξομοιώνεται με την διαχείριση, ούτε η κοινωνία εξομοιώνεται με μια επιχείρηση.
Λέγοντας αυτά δεν μπορώ να μην σημειώσω το κενό που αφήνει σήμερα η Αριστερά. Διαπιστώνω το εξής: τα κόμματα της Αριστεράς προτάσσουν επίμονα εκλογές εδώ και τώρα. Με ποια προοπτική όμως; Η μόνη κατανοητή είναι η δική τους ενίσχυση και η αποδυνάμωση του πολιτικού συστήματος. Και αναρωτιέμαι συχνά: μα, δεν έχει ήδη αποδυναμωθεί αρκετά αυτό το σύστημα;
Σε τι ωφελεί η επιδίωξη της περαιτέρω αποδυνάμωσης, αν  κάποιος δεν έχει και την εναλλακτική πρόταση;
Δεν μιλάω για το όραμα, που σίγουρα έχει η Αριστερά. Αλλά για το σχέδιο υλοποίησής του, τις συμμαχίες, το συγκεκριμένο πρόγραμμα με το χρονοδιάγραμμα.
Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι σε άλλη εποχή κρίσης, την δεκαετία του '60, η ενιαία αριστερά, η ΕΔΑ ήταν το κόμμα που επηρέαζε καθοριστικά την πολιτική ατζέντα, «στριμώχνοντας» την μεγάλη ΕΚ με προτάσεις κυβερνητικής συνεργασίας.
Εζησα  την δεκαετία του '70, στην Γαλλία, την ενωμένη μεγάλη αριστερά, από το ΚΚ μέχρι τους προοδευτικούς κεντρώους, την μεγάλη ελπίδα του Κοινού Προγράμματος. Ξέρω ότι σήμερα κάτι τέτοιο ακούγεται ουτοπικό για την Ελλάδα. Το αναφέρω όμως ως παράδειγμα ενός ευρύτερου πολιτικού σχήματος που επέτρεψε πολλές κοινωνικές κατακτήσεις.
Η Ελλάδα μετά το 2012 θα πρέπει να ψάξει και να βρει τα δικά της νέα σχήματα. Που θα ενσωματώνουν τις προηγούμενες εμπειρίες αλλά δεν θα τις αναπαράγουν.
Σήμερα ο άμεσος στόχος είναι πιο συγκεκριμένος και απλά ζωτικός: να μην χρεοκοπήσουμε. Να τον παλέψουμε με όλες τις δυνάμεις μας, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ταυτόχρονα όμως πρέπει να ωριμάζουν και οι σκέψεις, που θα μας εξασφαλίσουν ότι δεν θα ζήσουμε ξανά τέτοιες καταστάσεις.
Από το Γραφείο Τύπου του Οδ. Βουδούρη

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER