Τετάρτη, 04 Ιανουαρίου 2012 20:21

Απάντηση Οδ. Βουδούρη: Καθυστερημένη αγανάκτηση που οδηγεί σε αδιέξοδο

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 Απάντηση Οδ. Βουδούρη: Καθυστερημένη αγανάκτηση που οδηγεί σε αδιέξοδο

Αγαπητοί συμπολίτες,
Θεωρώ ότι η επιστολή την οποία μου απευθύνατε μέσω εφημερίδων, αποτελεί μια ανταπόκριση στην πρόταση διαλόγου, που έχω κάνει από το περασμένο καλοκαίρι προς κάθε Μεσσήνιο πολίτη και υπό αυτή την έννοια σας ευχαριστώ. Θα παραβλέψω τις όποιες πολεμικές εκφάνσεις της επιστολής για να επικεντρωθώ στα επιχειρήματα.
Η επιχειρηματολογία περιγράφει μια κατάσταση, που αρθρώνεται γύρω από τρία στοιχεία: το «καταστροφικό μνημόνιο», οι «ξένοι κατακτητές», που μας το επιβάλλουν και οι «εγχώριοι προδότες», που διευκολύνουν το έργο τους. Πρόκειται για μια αφήγηση, η οποία βρίσκει σημαντική απήχηση σε ένα μέρος της κοινωνίας,. Πρώτον διότι η κατάσταση που ζούμε σήμερα είναι δραματική και δεύτερον διότι αυτή η αφήγηση παραπέμπει σε άλλα ιστορικά γεγονότα, που έχουν σημαδέψει την ιστορική μας μνήμη: την κατοχή που επιβλήθηκε από τους Γερμανούς με τη βοήθεια των δοσίλογων και τη δικτατορία που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ με την βοήθεια των πραξικοπηματιών.
Σε ποιο βαθμό όμως η αφήγηση «μνημόνιο-κατακτητές-προδότες» αντέχει στην αντικειμενική ανάλυση;
Η λέξη «μνημόνιο» έχει εξελιχθεί στο στόμα ορισμένων σε κάτι σαν την «αποκάλυψη». Είναι το απόλυτο κακό το οποίο, μια ωραία μέρα, έπεσε από τον ουρανό. Όσοι ισχυρίζονται αυτό, αγνοούν, συνειδητά ή μη, δυο πραγματικότητες. Η πρώτη είναι ότι το μνημόνιο δεν είναι μόνο τα επαχθή μέτρα, που γνωρίζουμε. Είναι και τα χρήματα, χωρίς τα οποία σήμερα δεν θα πληρώνονταν μισθοί  και  συντάξεις του δημοσίου. Η δεύτερη είναι ότι το μνημόνιο δεν είναι ένα «κακό» που προέκυψε από παρθενογένεση. Είναι «συνέπεια κακού» που έχει όνομα: το σαθρό πολιτικό πελατειακό σύστημα, που συντηρείται από μια πολιτική ελίτ. Να υπενθυμίσουμε ότι μόνο την περίοδο 2004-2009, το συσσωρευμένο πρωτογενές έλλειμμα έφτασε τα 47 δισεκατομμύρια €, ενώ ταυτόχρονα οι ποιοτικοί δείκτες της λειτουργίας του Δημόσιου τομέα και της οικονομίας, κατρακυλούσαν. Αυτό σημαίνει ότι σπαταλήθηκαν, χωρίς απολύτως κανένα όφελος για τον ελληνικό λαό, 47.000 εκατομμύρια €, που του ανήκαν! Και το πιο τραγικό είναι ότι αυτό συντελέστηκε με ελάχιστες φωνές να εναντιώνονται σε αυτή την απίστευτη σπατάλη. Αν είχε εξοικονομηθεί το 10% αυτού του σπαταλημένου ποσού, η Ελλάδα δεν θα χρειαζόταν τα μέτρα του Πολυνομοσχεδίου. Αν είχε εξοικονομηθεί το 20%, δεν θα χρειαζόταν ούτε το Μεσοπρόθεσμο. Και αν δεν είχε γίνει αυτή η εγκληματική σπατάλη, η οποία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη εκείνη την εποχή, δεν θα χρειαζόταν ούτε Μνημόνιο. Συνεπώς η οργή κατά του Μνημονίου μοιάζει με την οργή που θα προκαλούσε η κατάρρευση ενός σπιτιού, ενώ θα σιωπάγαμε για τη βόμβα και τον βομβιστή που το τίναξαν στον αέρα.
Το δεύτερο στοιχείο είναι οι «ξένοι κατακτητές», που θέλουν να μας εξαθλιώσουν. Έχει συμβεί στο παρελθόν. Ας δούμε όμως σήμερα την πραγματικότητα. Τι συμφέρον έχουν οι «ξένοι» από την εξαθλίωσή μας; Το 90% των προϊόντων που καταναλώνουν οι Έλληνες εισάγονται από το εξωτερικό. Η πτώχευση του Έλληνα είναι και πλήγμα για τις εξαγωγές των «ξένων κατακτητών». Επίσης η οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας αποτελεί απειλή για την οικονομία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Βέβαια υπάρχουν ισχυρές ιδιωτικές κερδοσκοπικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν ποντάρει στην πτώχευση της χώρας μας. Αυτές είναι οι νέες δυνάμεις του διεθνούς χρηματιστηριακού καπιταλισμού, εκπρόσωποι των οποίων είναι μεταξύ άλλων και οι λεγόμενοι οίκοι αξιολόγησης των ΗΠΑ. Δεν μπορούμε όμως να τις ταυτίσουμε με τα ευρωπαϊκά κράτη. Η διαπίστωση που πρέπει να κάνουμε είναι ότι αυτά τα κράτη δεν επιδεικνύουν την κατάλληλη συνειδητοποίηση και πυγμή για να αντιμετωπίσουν αυτές τις δυνάμεις. Δεν μπορούμε όμως να θεωρήσουμε τα κράτη αυτά ως αντίπαλα. Η μάχη που πρέπει να δώσουμε είναι να τα κερδίσουμε ως συμμάχους, διότι αντικειμενικά είμαστε σύμμαχοι.
Και φτάνουμε στους «εγχώριους προδότες». Η προδοσία έχει πάντα μια σταθερά συνιστώσα: γίνεται από τον προδότη για να αποκομίσει κάποιο όφελος. Προδότη από «βίτσιο» δεν γνωρίζω σε όλη την Ιστορία. Και αναρωτιέται κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος: ποιό ήταν το όφελος για τον Οδυσσέα Βουδούρη; Τα χρήματα; Η δόξα; Με το να θέσουμε μόνο την ερώτηση αποκαλύπτουμε όλη την γελοιότητα της κατηγορίας!
Η ανάλυση αυτών των τριών στοιχείων αναδεικνύει το άτοπο της παράστασης «μνημόνιο-κατακτητές-προδότες». Η πραγματικότητα είναι λιγότερο απλοϊκή και κυρίως πιο επίπονη, διότι μας αναγκάζει να αντικρίσουμε και τις συλλογικές μας ευθύνες ως κοινωνία. Σε διεθνές επίπεδο το κύριο πρόβλημα είναι σήμερα η άγρια επέλαση του νεοφιλελεύθερου, χρηματιστηριακού καπιταλισμού, που δεν αντλεί πλέον κέρδη απλώς από την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας αλλά από τον τζόγο που τροφοδοτείται από το γενικευμένο κυνήγι μιας ανεξέλεγκτης και αμφίβολου κοινωνικού οφέλους ανάπτυξης. Αυτός ο καπιταλισμός είναι καταστροφικός ακόμα και για τις παραδοσιακές δομές του βιομηχανικού καπιταλισμού.
Στην Ελλάδα όμως έχουμε άλλα προβλήματα στην πρώτη γραμμή: απουσία παραγωγής, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, αυταρχικό και αναποτελεσματικό κράτος, πελατειακό πολιτικό σύστημα. Ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτών των ιδιότυπων στρεβλώσεων;
Το εμπορικό ισοζύγιο εξαγωγές-εισαγωγές πέρασε από -8 δισ. € το 2002 σε -35 δισ. € το 2008 και ταυτόχρονα η αύξηση του δανεισμού την διετία 2008-09 έφτασε τα 60 δισ. €, σχεδόν όσο ήταν ολόκληρο το δημόσιο χρέος από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Δηλαδή η οικονομία μας βασίστηκε στο εγχώριο εμπόριο ειδών εισαγωγής, τα οποία αγοράζαμε με δανεικά. Είμαστε η 90ή χώρα στην κατά κεφαλή παραγωγή αλλά η 30ή στην κατανάλωση. Τα τελευταία 30 χρόνια εισπράξαμε 160 δισ. € ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, όχι μόνο χωρίς καμία βελτίωση των παραγωγικών δεικτών αλλά με μια πρωτοφανή παραγωγική παρακμή. Το 1980, 90% των καταναλωθέντων τροφίμων ήταν ελληνικής παραγωγής. Σήμερα είναι το 10%.
Το να φορτώνουμε όλα αυτά τα δεινά αποκλειστικά στην «πλουτοκρατία» και τον «διεθνή καπιταλισμό» αποτελεί προφανώς μια εύκολη λύση. Διότι υπάρχουν και καπιταλιστικές χώρες που δεν πέσανε σε αυτή την παγίδα. Και η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα, πλην μεμονωμένων φωνών, καμία πολιτική δύναμη, από το ένα άκρο της αριστεράς μέχρι το άλλο της δεξιάς, δεν επισήμανε αυτόν τον εκτροχιασμό. Το «ξύπνημα» είναι απότομο και οδυνηρό!
Το μεγάλο ζητούμενο σήμερα είναι η πολιτική πρόταση, τολμηρή και ρεαλιστική ταυτόχρονα, που θα δώσει απάντηση στο σύνολο αυτών των προκλήσεων στην χώρα μας. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω βρει την μαγική λύση. Επέλεξα να αγωνιστώ μέσα σε μια μεγάλη προοδευτική δημοκρατική παράταξη, η οποία ιστορικά έφερε την αλλαγή στην Ελλάδα και αντιπροσωπεύει μια κρίσιμη μάζα του ελληνικού λαού. Δίνω μια συνεχή μάχη αυτή η παράταξη να μπει σε διάλογο με όλες τις αριστερές δυνάμεις, όπως αυτό συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες. Δυστυχώς στην Ελλάδα σήμερα τα κόμματα της ιστορικής αριστεράς εγκλωβίζονται σε μια υποτιθέμενη ιδεολογική καθαρότητα, αδυνατώντας να διαμορφώσουν εναλλακτική, ρεαλιστική πρόταση. Δεν μιλώ για το όραμα, το οποίο σίγουρα υπάρχει αλλά για το πολιτικό σχέδιο, τις συγκεκριμένες προτάσεις, τις συμμαχίες που μπορούν να καταστήσουν αυτό το όραμα πειστικό και εφαρμόσιμο. Και τελικά το όραμα παραμένει απλώς ένα απατηλό όνειρο. Η ιστορία όμως συνεχίζεται...
Θα μπορούσε το κίνημα των «αγανακτισμένων» να συμβάλει στην έξοδο από την κρίση;
Η αγανάκτηση είναι μια φυσιολογική αντίδραση στην κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας. Είναι κρίμα που η αγανάκτηση αυτή δεν εκδηλώθηκε νωρίτερα. Πόσο χρήσιμο θα ήταν αν χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες είχαν τα προηγούμενα χρόνια κατακλύσει τις πλατείες με το σύνθημα «δεν πληρώνω φακελάκι»! Πόσο καλό θα είχε κάνει στην χώρα μας, αν μια γενική απεργία είχε επιβάλει το ενιαίο μισθολόγιο πριν κάποια χρόνια, ώστε κάθε δημόσιος υπάλληλος να αμείβεται σύμφωνα με το τι αξίζει και όχι σύμφωνα με την ρουσφετολογική πολιτική του εκάστοτε υπουργού. Βέβαια, όπως λέει το ρητό, «καλύτερα αργά, παρά ποτέ».
Το θέμα τώρα είναι ότι η αγανάκτηση δεν αρκεί. Το εξέφρασε με τον πιο συνετό τρόπο ο κορυφαίος Γάλλος συγγραφέας Pierre Assouline λέγοντας τα εξής: «Ένας ξεσηκωμός πολιτών ο οποίος δεν προχωρεί πέρα από το στάδιο της αγανάκτησης είναι καταδικασμένος να πέσει σύντομα στην λήθη. Διότι γνωρίζουμε πως όσο πιο ισχυρό αντίκτυπο έχει προς στιγμή κάτι που επικαλείται το συναίσθημα, άλλο τόσο σύντομα διαλύεται μόλις θελήσει κανείς να το εγγράψει σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα αρχαιότερα διδάγματα της δημαγωγίας».
Με άλλα λόγια, αν αυτό το κίνημα δεν ξεπεράσει την φάση του βίαιου συναισθήματος, που ξεσπάει σε λεκτικές ακρότητες («δοσίλογοι» κλπ.) ή βιαιότητες, για να περάσει στη φάση του πολιτικού συλλογισμού, που εκφράζεται με τη δύναμη των επιχειρημάτων σε δημοκρατικό διάλογο, τότε θα εξευτελιστεί σε παιχνίδι στα χέρια κάθε λογής δημαγωγού.
Και έτσι φτάνω στα τελευταία επεισόδια. Η εισβολή σε έναν ιδιωτικό χώρο, όπου πολίτες διοργανώνουν μια συζήτηση, για να την διακόψετε με βίαιο τρόπο είναι απαράδεκτη από κάθε σκοπιά. Πρότεινα σε όσους εισέβαλαν να συμμετάσχουν στον διάλογό μας, δημοκρατικά. Εισέπραξα από έναν εκ των παρευρισκόμενων την εξής απάντηση: «δεν είμαστε δημοκράτες, είμαστε επαναστάτες». Επαναστάτες όμως είναι αυτοί που κάνουν επανάσταση, όχι αυτοί που κάνουν φασαρία, επιδιώκοντας να τους καταγράψουν κάποιες κάμερες. Και επίσης γνωρίζουμε όλοι που οδηγούν οι «επαναστάσεις», που δεν σέβονται τις δημοκρατικές αξίες: στην τρομοκρατία της Γαλλικής επανάστασης, στο σταλινισμό και στο φασισμό.
Αντιδράσατε στο ότι σας αποκάλεσαν μειοψηφία. Όταν 10 ή 15 άτομα εισβάλλουν σε μια συγκέντρωση 150 πολιτών, προφανώς είναι μειοψηφία. Δεν το λέω απαξιωτικά. Αντιθέτως, θεωρώ ότι βάση της δημοκρατίας είναι και ο σεβασμός της μειοψηφίας. Με τον αυτονόητο όρο ότι και η μειοψηφία σέβεται τους υπολοίπους.
Στην επιστολή σας μου προτείνεται να παραιτηθώ για να λύσω το πρόβλημα της κοινωνίας. Μακάρι η παραίτησή μου να το έλυνε! Θα ήμουν διπλά ευτυχής. Πρώτον διότι θα εξυπηρετούσα την πατρίδα μου και δεύτερον διότι θα μπορούσα να ασχοληθώ με θέματα πιο ευχάριστα για μένα. Όπως όμως καταλαβαίνει κάθε νοήμων άνθρωπος, αν το δεύτερο είναι δεδομένο, το πρώτο δεν ισχύει. Η παραίτηση είναι πάντα επιβράβευση των όσων θέλουν να σε απομακρύνουν, των όσων «ενοχλείς». Έχω αναλάβει έναν συγκεκριμένο αγώνα. Δεν είμαι ούτε θα γίνω ποτέ ένας επαγγελματίας πολιτικός. Είμαι ένας άνθρωπος που διαμορφώθηκε μέσα από την δράση του στην κοινωνία. Έχω επιλέξει ένα επάγγελμα, την ιατρική, από κοινωνική ευαισθησία. Στον ιατρικό επαγγελματικό μου χώρο έχω δώσει μάχες για την καινοτομία και κόντρα σε κατεστημένα. Προέκταση της ιατρικής ήταν για μένα η ένταξη στο ανθρωπιστικό κίνημα. Με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, έχω βρεθεί στο πλάι των αδύναμων και των θυμάτων των περισσοτέρων πολέμων της τελευταίας 20ετίας: στο Σαλβαδόρ, στη Καμπότζη, στο Κουρδιστάν, στην Ρουάντα, στη Σομαλία, στην Παλαιστίνη, στη Βοσνία, στο Κόσσοβο, στη Σρι Λάνκα, στο Ζαΐρ, στο Αφγανιστάν και σε πολλούς άλλους τόπους, όπου άνθρωποι υπέφεραν από λιμό, σεισμό ή άλλη καταστροφή, στην Αρμενία, στην Τανζανία, στο Ιράν, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στην Αλβανία, στο Πακιστάν και πρόσφατα στην Αϊτή.
Δεν έχω δώσει ποτέ μάθημα ανθρώπινης ή κοινωνικής ευαισθησίας σε κανέναν. Δεν πρόκειται ποτέ και να δεχτώ τέτοιο μάθημα από οποιονδήποτε. Την κριτική βέβαια την δέχομαι και την λαμβάνω υπόψη μου. Οι κραυγές και οι ύβρεις όμως με αφήνουν αδιάφορο, διότι κατά κανόνα χαρακτηρίζουν αυτούς που τις εκτοξεύουν.
Εύχομαι σε όλους μας το 2012 οι «αγανακτισμένοι» να εξελιχθούν σε αποφασισμένους ενεργούς πολίτες. Και βέβαια θα είμαι πάντα διαθέσιμος για διάλογο.

Από το Γραφείο Τύπου του Οδ. Βουδούρη

 

Σχόλια  

0 # ΗΛΙΑΣ Β. ΜΑΚΡΗΣ 07-01-2012 03:27
Κ. Βουδούρη προσπαθώντας να ανταπαντήσω στα περισσότερα σημεία που θίγετε στην επιστολή σας, θα επιχειρήσω κάποιες γενικές τοποθετήσεις, ώστε να μη μπω στη διαδικασία της απάντησης ανά παράγραφο. Βέβαια, αν νομίζετε ότι αφήνω κάτι αναπάντητο δεν έχετε παρά να μου το επισημάνετε και θα σας απαντήσω.
Εντελώς επιγραμματικά και εφ’ όλης της ύλης θα σας θυμίσω την άποψη που εξέφρασε σε ανύποπτο χρόνο η κ. Γλύκαντζη -Αρβελερ στο Πνευματικό Κέντρο της πόλης, εδώ και αρκετά χρόνια. Είχε πει χαρακτηριστικά ότι οι εχθροί της χώρας βρίσκονται εντός των συνόρων και όχι εκτός.Όταν μια τέτοια προσωπικότητα έχει εκφραστεί δημόσια έτσι,καλό θα είναι να προσέχετε λίγο.Και δεν υπαινίσομαι κάτι προσωπικά για εσάς.
Το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος κ. Βουδούρη. Επίσης, καλό θα είναι να γνωρίζεται ότι με τα χρήματα των δόσεων καλύπτονται οι ξένες τράπεζες που κρατούν τα ελληνικά ομόλογα και όχι οι συντάξεις και οι μισθοί.
Για ποια πολιτική ελίτ μιλάτε; Σας θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει από το 1981 με μικρές διακοπές. Πώς και ποιοι δημιούργησαν αυτή την ελίτ και ποιοι καλλιέργησαν το πελατειακό σύστημα και τη διαφθορά; Ξέρετε ότι εκτός από τον Εφραιμ που προφυλακίστηκε, στο Βατοπέδι εμπλέκονται και πολιτικά πρόσωπα. Τι γίνεται με αυτούς;
Τι έχετε να πείτε για την «ευημερία» του χρηματιστηρίου, το σχετικό σκάνδαλο και την «ανάπτυξη φούσκα» του κ. Σημίτη;
Αν και προσωπικά προτιμώ τον υπερρεαλισμό, θα σας κάνω τη χάρη να δούμε τα πράγματα και λίγο «ρεαλιστικά», αφού εσείς επιμένετε με το ρεαλισμό. Σας παραθέτω λοιπόν αποσπάσματα από παλαιότερα άρθρα μου που δίνουν αρκετές απαντήσεις στα όσα σας προβληματίζουν με τα οικονομικά και σας κάνουν να χάνετε τον ύπνο σας προσπαθώντας να μας «σώσετε».

ΜΥΘΟΣ 1ος : υπέρμετρος δανεισμός
Είναι γνωστό ότι το χρέος ξεπερνάει το 160% του ΑΕΠ. Στο παράδειγμα που ακολουθεί αντικαθιστούμε το ΑΕΠ με το εισόδημα, εφόσον το εισόδημα ως έννοια είναι πιο οικεία στους αναγνώστες που δεν έχουν ασχοληθεί με οικονομικά. Πρόκειται βέβαια για δύο διαφορετικές έννοιες, με ισχυρούς δεσμούς συγγένειας όμως, ώστε να αποτελούν τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.
Αν λοιπόν έχουμε εισόδημα 100€ και χρωστάμε 160€, τότε το χρέος ανέρχεται στο 160%, καληώρα. Αν αποκτήσουμε εισόδημα 200€ και χρωστάμε τα 160€ τότε το χρέος μας μειώνεται στο 80% μας μένουν και 40€. Αν όμως το χρέος μας το κάνουμε 200€, αλλά το εισόδημά μας γίνει 300€, ως αποτέλεσμα της αύξησης του χρέους μας [υποτίθεται ότι βάλαμε μυαλό και δανειστήκαμε λίγα ακόμη που όμως αυτή τη φορά τα επενδύσαμε πραγματικά], τότε το χρέος μας μειώνεται στο 67% και μας μένουν και 100€. Προφανώς, στη συνέχεια θα μπορούμε να διαπραγματευτού με το χρέος μας με καλύτερους όρους. Γίνεται ορατή πλέον και η δυνατότητα να κάνουμε «οικονομία» που έλεγαν και οι «αγράμματοι», πλην όμως νοικοκύρηδες παππούληδες.
Τι συμβαίνει όμως όταν μειωθεί το εισόδημά μας, έστω και με σταθερό το χρέος; Το εισόδημα για παράδειγμα στα 80€ και το χρέος σταθερό στα 160€, τότε το χρέος μας αυξάνεται στο 200%. Δεν είχαν παππούληδες οι σημερινοί φωστήρες των οικονομικών μας; Ή μήπως όπως ο Σαιξπηρικός τοκογλύφος Σάιλοκ, σε μια πιο σύγχρονη έκδοση βέβαια, δεν ενδιαφέρονται και τόσο για τα τοκοχρεολύσια, όσο να «καταβροχθίσουν » την οντότητα ενός ολάκερου λαού;

Μύθος 2ος Καταναλώναμε χωρίς να παράγουμε:
Ακόμα και ο πρωτοετής φοιτητής οικονομικών γνωρίζει πολύ καλά ότι η κατανάλωση είναι ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ από την εκάστοτε κυβέρνηση, μέσω του χρηματοπιστωτικ ού συστήματος. Ο συνδυασμός της με την αυξομείωση των επιτοκίων αποτελεί τον βασικό μοχλό άσκησης της όποιας οικονομικής πολιτικής. Το Ευρώ με την ΕΚΤ και την απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος, με κύριο χαρακτηριστικό της τελευταίας την πτώση των επιτοκίων και την υπερπροσφορά καταναλωτικών δανείων, σηματοδότησε βέβαια, μια άλλη εποχή. Πρόσθετα, οι διεθνείς συμφωνίες τύπου GATT και η είσοδος των μεγάλων αλυσίδων στην αγορά σε όλους σχεδόν τους κλάδους υπήρξαν καταστροφικές για την αγροτική παραγωγή και την μικρομεσαία επιχειρηματικότ ητα αντίστοιχα, που παραδοσιακά αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Ελληνικής οικονομίας. Με απλά λόγια, τόσο η υπερκατανάλωση των Ελλήνων, όσο και η πτώση της παραγωγικότητας αποτέλεσαν συνειδητή επιλογή μιας πολύ συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής, κυρίως των δύο τελευταίων δεκαετιών. Δεν υφίσταται θέμα συλλογικής ευθύνης της κοινωνίας, σε καμία περίπτωση, εφόσον οι επιβαλλόμενες, οικονομικές επιλογές ποδηγετούσαν κάθε φορά τις ατομικές συμπεριφορές, που είναι καθοριστικές για τη διαμόρφωση του κλίματος της αγοράς. Ως εκ τούτου το παράδοξο θα ήταν να μην καταναλώναμε και να παράγαμε ή έστω να παράγαμε και ας καταναλώναμε. Συνεπώς, το ενοχικό σύμπλεγμα «καταναλώναμε χωρίς να παράγουμε», που επιχειρείται να καλλιεργηθεί από την κυβέρνηση, με πρόθυμους αρωγούς τους γνωστούς καναλάρχες και τηλεαστέρες, δεν είναι παρά η επίσημη πλέον διαπίστωση του πολιτικού φαρισαϊσμού.
Μύθος 3ος : Υψηλές αποδοχές (μισθοί – συντάξεις), το «κακό» δημόσιο
Η σύνταξη του κάθε αγανακτισμένου είναι κατά πολύ μικρότερη από αυτή των Ευρωπαίων όπως επίσης και οι μισθοί, όσων δεν έχουν ήδη απολυθεί ή δεν είναι ακόμη υποαπασχολούμεν οι. Πάντα και πολύ πριν τις μειώσεις που επιβλήθηκαν. Πού το βρήκαμε γραμμένο ότι για να υπάρχει ανταγωνιστικότη τα θα πρέπει να νομιμοποιηθεί η μαύρη εργασία; Αυτές οι θέσεις είναι τουλάχιστον αντιδραστικές. Το κόστος συσχετίζεται με τον όγκο παραγωγής, τα έσοδα και τα κέρδη και είναι γνωστό ότι δεν μετριέται ως σύνολο, αλλά μετριέται πάντα επιμεριζόμενο ανά μονάδα παραγωγής.
Ένα Παράδειγμα απλουστευμένο, ώστε να γίνεται κατανοητό από τον κάθε ένα : Αν αμείβομαι με 10€ και παράγω 15€, ενώ εσείς στην ίδια θέση εργασίας αμείβεστε 30€ και παράγετε 180€, αντιλαμβάνεστε ότι το δικό σας εργασιακό κόστος είναι πολύ φτηνότερο από το δικό μου, αν και αριθμητικά είναι το τριπλάσιο. Ο Henry Ford μετά τις αυξήσεις που έδωσε στους εργαζόμενους (οι πιο ακριβοπληρωμένο ι βιομηχανικοί εργάτες στις ΗΠΑ, εκείνη την εποχή),στο τέλος τους οικονομικού έτους, ανακοίνωσε θριαμβευτικά στους μετόχους της εταιρείας ότι κατάφερε να περιορίσει δραστικά το λειτουργικό κόστος της επιχείρησης και φυσικά είχε δίκιο, αφού οι αυξήσεις που έδινε αποτελούσαν μέρος ενός ολοκληρωμένου management που άσκησε, με το οποίο κατάφερε να εξοικονομήσει πόρους και να αυξήσει παραγωγή και πωλήσεις.
Καλό θα είναι να αναρωτηθεί κανείς ποιοι είχαν κι έχουν το δημόσιο ως μαγαζί και ποίους εξυπηρετεί ένα σπάταλο δημόσιο με μίζερους μισθούς για τους εργαζόμενους, πελατειακές σχέσεις, μίζες, σχέσεις εξάρτησης, παθογένειες κι αν αυτούς θα τους εξυπηρετούσε ένα παραγωγικό, υγιές δημόσιο. Αυτό όμως απαιτεί δυνατότητα κριτικής σκέψης και ικανότητα σύνθεσης.
Αλήθεια, γιατί οι ΔΕΚΟ υπήρξαν ζημιογόνες, αφού για τις περισσότερες τουλάχιστον υπήρχαν οι προϋποθέσεις να είναι κερδοφόρες; Φταίνε οι εργαζόμενοι ή μήπως επειδή άνηκαν στο δημόσιο και δεν ήταν ιδιωτικός τομέας; Παρεμπιπτόντως, εδώ πρέπει να καταρρεύσει και ο μύθος «καλός ιδιωτικός – κακός δημόσιος» τομέας και αντιστρόφως. Στην οικονομία δεν υφίστανται δίπολα τύπου «άσπρο-μαύρο». Κάνει το ίδιο ακριβώς λάθος, όποια από τις δύο θέσεις κι αν πάρει κανείς. Για την οικονομία υπάρχει η δραστηριότητα που περιλαμβάνει άψυχους και έμψυχους πόρους, δικαιώματα και υποχρεώσεις, ενώ ζητούμενο αποτελεί η διαχείριση όλων αυτών με στόχο το μέγιστο αποτέλεσμα.
ii. Η άποψη του Αριστοτέλη
Τέλος, αξίζει να αναφερθεί πόσο επίκαιρος γίνεται ο Αριστοτέλης με την κρίση, ο οποίος είχε αναφερθεί στον «αφύσικο» πλούτο. Έλεγε ο μεγάλος και πάντα επίκαιρος φιλόσοφος ότι είναι αφύσικο το κέρδος να προέρχεται από το ίδιο το νόμισμα. Ενώ επινοήθηκε για χάρη της συναλλαγής, το νόμισμα πολλαπλασιάζετα ι από τον τόκο ( Πολιτικά). Αντί δηλαδή ο πλούτος να έχει αντίκρισμα την παραγωγή, έχει αντίκρισμα το ίδιο το χρήμα, δηλαδή αέρα. Αν μάλιστα αυτό συνδυαστεί με τη θέση του για την επιδοματική πολιτική, αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα ο οποιοσδήποτε σε πόσο «παλιά» λάθη υπέπεσε ο «εκσυγχρονισμός » των τελευταίων δεκαετιών. Για την ιστορία ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι τα χρήματα θα έπρεπε να παρέχονται στους άπορους για να δημιουργούν κεφάλαιο (αγορά γης για να καλλιεργήσουν ή να κάνουν εμπόριο) και όχι ως επιδόματα.
Θα λέγαμε ότι ο Αριστοτέλης είχε επισημάνει τον κίνδυνο της αναπτυξιακής φούσκας των δύο τελευταίων δεκαετιών. Μήπως τελικά οι κρίσεις δεν είναι άλλο από το φυσιολογικό επακόλουθο μιας αφύσικης πορείας, άσχετα αν οι σημερινοί «φωστήρες» έχουν αποθρασυνθεί και δε διστάζουν να καταλογίζουν ευθύνες στην κοινωνία. Γιατί άραγε; Ίσως, επειδή, ανάμεσα στα άλλα, δεν έχουν Ελληνική παιδεία!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
0 # gantzolia 10-01-2012 01:24
Κύριε Βουδούρη,
Ολα τα παραπάνω που γράψατε δεν αντέχουν καθόλου σε κριτική και απάντηση. Και μόνο να λέτε οτι με τα δάνεια που παίρνουμε πλρωνουμε μισθούς (τι μισθούς δηλαδή, σε λίγο θα τους έχετε απολύσει όλους και η λέξη μισθός θα σβήσει απο το ελληνικό λεξικό), δείχνει την δημαγωγική προπαγάνδα. Εχει πλέρια ξεσκεπαστεί αυτό και φάνηκε πιά ξεκάθαρα οτι πάνε όλα για πληρωμή των κερατιάτικων τοκοχρεολυσίων που είναι πληρωμένα 2 και 3 φορές.
Δεν θέλω να πω τίποτα άλλο μόνο ένα σχόλιο στην τελευταία παράγραφο για την δράση σας στους γιατρούς χωρίς σύνορα. Μπράβο σας, αλλά ξέρουμε όλοι οτι τα στερνά τιμούν τα πρώτα, και τα στερνά σας, που είναι η προδοσία σας απέναντι στην πατρίδα, ακυρώνει τους γιατρούς χωρίς σύνορα. Φύγετε εσείς και ας πάρει άλλος επάνω του το δωσιλογισμό να παραδόσει την πατρίδα μας στο 4ο Ράϊχ της Μέρκελ. Τώρα όμως το κάνατε εσείς και με εσάς έχει ο Λαός να κάνει. Πιστεύει κανένας Ελληνας οτι αυτός ο κατήφορος που έχει πάρει ο φορέας σας μαζί με τους φασίστες του λάος, και τον Σαμαρά, μπορεί να σώσει τους ανθρώπους και να ορθοποδήσουν ποτέ; Εσείς έχετε εναλλακτική λύση, όταν θα γίνουν και εδώ τα γεγονότα της Αργεντινής του 2001, και θα λακάνε οι πρωθυπουργοί απο τις ταράτσες με τα ελικόπτερα, κάπου θα πάτε να δουλέψετε στην επιστήμη σας, κάποια χώρα της ευρώπης θα σας δώσει δουλεία (αν και με την σύνταξη του βουλευτή που θα βγάλετε σας φτάνει να ζήσετε). Αυτά τα θύματα όμως που θα αφήνετε πίσω τα σκέπτεσθε καθόλου; Τέλος λοιπόν όλοι στον αγώνα για την ανατροπή αυτής της μαύρης κυβέρνησης. Τι τι θα γίνει μετά; Οτι και γίνει σίγουρα καλύτερα απο τώρα θα είναι!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER