Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012 18:13

Παρέμβαση Οδ. Βουδούρη στην συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)



Θα μιλήσω για περιορισμένα πράγματα προσπαθώντας να είμαι όσο το δυνατόν πιο συνοπτικός. Το πρώτο θέμα είναι ο απολογισμός και το δεύτερο και πολύ σημαντικό θέμα είναι η πορεία του ΠΑΣΟΚ.

Όσον αφορά στο θέμα του απολογισμού, πρέπει να έχουμε έναν ξεκάθαρο λόγο. Αποτύχαμε; Πετύχαμε; Αποτύχαμε σε τι; Πετύχαμε σε τι; Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στο γεγονός ότι παραλάβαμε μια ωρολογιακή βόμβα, καταφέραμε να μην εκραγεί αυτά τα δύο χρόνια, δεν καταφέραμε όμως να την απενεργοποιήσουμε.

Πιστεύω ότι το θέμα της επιτυχίας ή της αποτυχίας προσδιορίζεται σε σχέση με τον αρχικό στόχο. Ας δούμε λοιπόν, τον Οκτώβριο του 2009, τι στόχο είχαμε; Αν θυμόσαστε ο στόχος ήταν αλλάξουμε την Ελλάδα. Δεν την αλλάξαμε όμως. Δεν αλλάξαμε καν το πολιτικό σύστημα. Δεν προχωρήσαμε σε δεσμεύσεις, όπως πχ η αλλαγή του εκλογικού νόμου. Η αλλαγή του εκλογικού νόμου είναι ένα κρίσιμο θέμα για να χτυπήσουμε το πελατειακό σύστημα. Μετά, διαδοχικά το Μάιο 2010, τον Δεκέμβριο 2010 και τον Ιούνιο 2011, όταν παίρναμε τα νέα μέτρα, λέγαμε ότι αυτά θα είναι τα τελευταία και ότι βαδίζαμε πλέον προς ένα αίσιο τέλος αυτής της κρίσης. Κάθε φορά όμως χρειάστηκε να πάρουμε νέα μέτρα.

Αν λοιπόν αναφερθούμε σ’ αυτά τα γεγονότα, χωρίς να υποτιμήσουμε ότι μέσα σε δύο χρόνια έγιναν πάρα πολλές μεταρρυθμίσεις, πάρα πολλά βήματα σε σχέση πάντα με τα προηγούμενα χρόνια, αν κάνουμε αυτή τη «σούμα» νομίζω ότι ειλικρινά πρέπει να διαπιστώσουμε ότι δεν πετύχαμε τους στόχους που είχαμε θέσει. Κι αυτό δεν είναι αυτομαστίγωση. Η διαπίστωση μιας πραγματικότητας, ειδικά όταν αυτή η διαπίστωση είναι μία διαπίστωση που κάνει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, είναι μια υγιής βάση για μια νέα αφετηρία.

Πρέπει όμως εδώ να κάνουμε έναν καταμερισμό των ευθυνών. Όλοι εδώ έχουμε ευθύνες. Δεν έχουμε όμως όλοι τις ίδιες ευθύνες. Υπάρχουν ευθύνες που ανήκουν στην Κυβέρνηση, ευθύνες που ανήκουν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και ευθύνες που ανήκουν στο Κόμμα. Η Κυβέρνηση είχε καταρχήν την εκτελεστική εξουσία. Στην πράξη είχε και την ουσία της νομοθετικής πρωτοβουλίας, διότι όλα τα νομοθετήματα τα οποία πέρασαν ήταν νομοθετήματα της Κυβέρνησης. Και πέρασαν πάντα με έναν διλημματικό τρόπο. Πολλές φορές μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, όπου η κοινοβουλευτική ομάδα κλήθηκε στην ουσία να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης. Αυτή είναι η βασική ευθύνη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Δώσαμε κάθε φορά ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτή την κυβέρνηση και της δώσαμε τα νομοθετικά εργαλεία, που αυτή ζητούσε.

Τρίτη ευθύνη είναι η ευθύνη του κόμματος. Πως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την ευθύνη του κόμματος. Πιστεύω ότι η βασική του ευθύνη είναι η απουσία του. Το κόμμα, τα διάφορα όργανα και το Πολιτικό Συμβούλιο απουσίαζαν όλη αυτή την περίοδο. Αυτό βέβαια μπορεί να θεωρηθεί ως η μικρότερη ευθύνη. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι η μεγαλύτερη ευθύνη, διότι το κόμμα είναι αυτό το οποίο δίνει το βηματισμό, το κόμμα είναι αυτό το οποίο εκπροσωπεί την κοινωνία. Και εδώ θα συμφωνήσω με αυτό το οποίο ειπώθηκε από τον Μιχάλη Καρχιμάκη. Αυτή τη διαπίστωση την οποία έκανε σήμερα, αυτή κάνω εδώ και χρόνια, ότι δυστυχώς το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ξεκινάει ως κόμμα κοινωνίας το οποίο επιδιώκει την εξουσία για ν’ αλλάξει την κοινωνία αλλά στη διαδρομή αυτή γίνεται μηχανισμός εξουσίας και παύει να είναι κόμμα κοινωνίας.

Φτάνω λοιπόν στο θέμα της πορείας του ΠΑΣΟΚ. Συμφωνήσαμε ή θα συμφωνήσουμε όλοι στη διαδικασία και αυτό είναι καλό. Αλλά θα ήθελα να επισημάνω το εξής: σήμερα η αλλαγή της ηγεσίας του κινήματος θα γίνει με πολύ διαφορετικούς όρους απ’ ότι έγινε το 1996 και το 2004. Το 1996 υπήρχε μία ισχυρή προσωπικότητα, ο Κώστας ο Σημίτης. Αλλά εκτός αυτού υπήρχε και ένα πολύ ισχυρό πολιτικό εγχείρημα: ο εκσυγχρονισμός. Ένα εγχείρημα, το οποίο  απευθύνονταν πολύ πέρα από τα σύνορα του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο συνέβη το 2004 με το εγχείρημα του Γιώργου Παπανδρέου. Το εγχείρημα για το ανοιχτό κόμμα, για τη λογοδοσία, για τη διαφάνεια, για το κράτος κοντά στον πολίτη. Ήταν κι αυτό ένα εγχείρημα πάρα πολύ ισχυρό το οποίο υποστηρίχτηκε από κόσμο έξω από τα στενά σύνορα του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει κάποιο ανάλογο εγχείρημα αλλά το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μία κατάσταση πολιτικής κατάρρευσης. Άρα οι όροι με τους οποίους θα επιλέξουμε το νέο επικεφαλής θα είναι διαφορετικοί.

Αυτό το οποίο πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι σήμερα χρειαζόμαστε έναν επικεφαλής ο οποίος θα οδηγήσει το κόμμα σε μια διαδικασία ανανέωσης, επανίδρυσης και ο ρόλος του θα είναι, επιτρέψτε μου να πω, ένας ρόλος συντονιστή μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ένα ρόλο «ανιματέρ».  Πρέπει να έχει μια συλλογική διαδικασία όχι για να επιβάλει μία γραμμή η οποία αυτή τη στιγμή δεν έχει καθοριστεί αλλά να βοηθήσει το κόμμα να ξεπεράσει τη βαθιά κρίση και να μπει σε μία πορεία ανάπτυξης με προοπτική τη νίκη.

15/01/2012

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER