Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011 15:22

Παρέμβαση Οδυσσέα Βουδούρη στη Βουλή κατά τη συζήτηση του Νομοσχεδίου για τους μετανάστες

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Κύριε Πρόεδρε, κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ότι το παρόν νομοσχέδιο είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο αποσκοπεί να εξοπλίσει τη χώρα μας μ’ ένα θεσμικό πλαίσιο αντάξιο με μία προηγμένη ευρωπαϊκή χώρα. Αυτό είναι κάτι το οποίο κατά την άποψή μου θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό. Θέλω να πω ευθύς εξαρχής ότι δεν έχω κανένα δισταγμό για να το υπερψηφίσω.
Θέλω όμως να κάνω κάποια σχόλια για ορισμένα άρθρα ξεκινώντας από το άρθρο 13 το οποίο ορίζει σε μία παράγραφο ότι τα κέντρα υποδοχής των μεταναστών θα τελούν υπό αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και θα πρέπει να έχουν κατά το δυνατόν κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών.
Λάμπρος Μίχος: Το αφαίρεσε ο Υπουργός χθες αυτό.
Οδυσσέας Βουδούρης: Πολύ ωραία. Θέλω όμως να το τονίσω αυτό για ένα συγκεκριμένο λόγο. Αυτό βέβαια είναι απαράδεκτο και ήταν μία γκάφα, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή σε φυλάκια του Εβρου υπάρχουν στοιβαγμένοι άνθρωποι. Δεν με ενδιαφέρει αν θα τους ονομάσουμε λαθρομετανάστες, νόμιμους μετανάστες ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Υπάρχουν άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν τα ζώα κυριολεκτικά και πολλές φορές τα ζώα ζουν υπό καλύτερες συνθήκες.
Έχω εδώ το πόρισμα μιας αποστολής των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» που περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης αυτών των ανθρώπων. Εκατοντάδες είναι στοιβαγμένοι μέσα σε μικρά κελιά, άντρες, γυναίκες και παιδιά μαζί και αναγκάζονται να κοιμούνται σε τουαλέτες οι οποίες έχουν πλημμυρίσει από λήμματα.
Αυτή τη στιγμή, κύριε Υπουργέ, δεν με ενδιαφέρει να αποδοθούν ευθύνες. Καταλαβαίνω ότι αυτό είναι απόρροια μιας κατάστασης η οποία δυστυχώς έχει κρατήσει πάρα πολύ καιρό, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι αυτό άμεσα να το αντιμετωπίσουμε, χωρίς να περιμένουμε την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου. Καταθέτω αυτό το πόρισμα για τα Πρακτικά της Βουλής.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Οδυσσέας-Νικόλαος Βουδούρης  καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν πόρισμα το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και  Πρακτικών της Βουλής)
Το δεύτερο θέμα αφορά το άρθρο 14. Το άρθρο 14 ορίζει ότι η φύλαξη αυτών των κέντρων υποδοχής θα μπορεί να γίνει από ιδιωτικές εταιρείες. Δεν καταλαβαίνω το λόγο. Αυτή η λειτουργία είναι μία λειτουργία του κρατικού μηχανισμού και πιστεύω ότι αυτό θα ήταν μία επικίνδυνη διολίσθηση για να απωλέσει το κράτος βασικές δικές του λειτουργίες τις οποίες θα πρέπει να κρατήσει.
Πέρα απ’ αυτές τις δύο παρατηρήσεις θα ήθελα να κάνω και ένα γενικότερο σχολιασμό διότι έχω την αίσθηση ότι πολλές παρεμβάσεις που έγιναν δεν έγιναν πραγματικά με το μέλημα να δώσουμε μία ουσιαστική απάντηση στο πρόβλημα της μετανάστευσης, μία απάντηση η οποία να είναι ταυτόχρονα ανθρώπινη και αποτελεσματική.
Εγιναν πολλές παρεμβάσεις για πολιτική εκμετάλλευση -θα έλεγα- σ’ ένα πλαίσιο μάλλον λαϊκίστικο. Ακούστηκε από ορισμένους ότι τελικά αυτό το θέμα ανάγεται στην επερχόμενη επέλαση των βαρβάρων από την Αφρική και από την Ασία οι οποίοι απειλούν την εθνική ταυτότητα. Θα ήθελα να πω ότι έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι καμία πολιτική δύναμη η οποία εκπροσωπείται σήμερα εδώ σ’ αυτό το Κοινοβούλιο δεν είναι αδιάφορη για την εθνική μας ταυτότητα. Η εθνική ταυτότητα όμως δεν είναι κάτι το οποίο είναι χαραγμένο στο μάρμαρο. Άλλο χαρακτήρα είχε στους ομηρικούς χρόνους, άλλο στους κλασικούς, στους ελληνιστικούς, στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο, στην όψιμη, στην ελληνική επανάσταση. Είναι λοιπόν κάτι το οποίο δεν είναι «απολιθωμένο». Είναι μια ζωντανή έννοια και θα ήθελα πραγματικά –σας το λέω με όλη την ειλικρίνεια- να το λάβετε κι εσείς υπόψη σας.
Από την άλλη πλευρά ακούμε για το φράχτη σα να ήταν το τείχος της ντροπής. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Άκουσα τον κύριο Μουλόπουλο να λέει για πολυβολεία.
Κύριε Μουλόπουλε, είμαι σίγουρος ότι είτε εσείς είτε φίλοι σας είτε μέλη του Συνασπισμού και των άλλων συνιστωσών είστε ιδιοκτήτες και σίγουρα έχετε ένα σπίτι, σίγουρα έχετε ένα αμπέλι και σίγουρα μερικοί έχουν φράξει το αμπέλι τους.
Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι σκάνδαλο ένα κράτος να φράξει τα σύνορά του. Και δεν καταλαβαίνω γιατί κάνετε αυτή την υπερβολή και μιλάτε για πολυβολεία. Εάν κάποιος προσπαθήσει να περάσει στο αμπέλι σας, θα τον πυροβολήσετε; Είμαι σίγουρος πως όχι.
Δεν μίλησε, λοιπόν, κανείς ούτε για πολυβολεία ούτε για ναρκοπέδια ούτε για τίποτα. Μιλήσαμε για κάτι αυτονόητο.
Δυστυχώς, υπάρχουν σύνορα. Εγώ προσωπικά οραματίζομαι έναν κόσμο χωρίς σύνορα. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει άμεσα. Και όσο υπάρχουν σύνορα, θα πρέπει να τα διαφυλάξουμε.
Το ερώτημα είναι αλλού. Το ερώτημα είναι: Ο φράχτης είναι η απάντηση στο πρόβλημα της μετανάστευσης; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα. Το ερώτημα είναι: Έχουμε αυτή τη στιγμή μία συνολική πρόταση για να απαντήσουμε στο πάρα πολύ σημαντικό πρόβλημα που είναι η μετανάστευση;
Πηγαίνω ένα βήμα πιο πέρα και λέω: Υπήρχε τα περασμένα χρόνια, υπάρχει σήμερα, σε επίπεδο Κυβέρνησης, ένας φορέας ο οποίος να μπορέσει να αντιμετωπίσει σφαιρικά αυτό το πρόβλημα;
Πιστεύω ότι δεν μπορεί ένα Υπουργείο -ακόμα και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη- να αναλάβει αυτό το δύσκολο θέμα εξ’ ολοκλήρου. Και γιατί δεν μπορεί; Διότι το πρόβλημα της μετανάστευσης έχει πολλές πτυχές.
Η  μία είναι η περιφρούρηση των συνόρων. Πολύ σημαντικό. Αυτό, όμως, δεν λύνει το πρόβλημα. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι –λαθρομετανάστες τους λέτε, μετανάστες χωρίς χαρτιά- οι οποίοι είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα –και θα είναι για αρκετό καιρό δυστυχώς- υπό άθλιες συνθήκες.
Πρέπει, λοιπόν, να πάρουμε μέτρα για να αποφύγουμε τη γκετοποίηση αυτών των ανθρώπων. Διότι το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες. Το πρόβλημα είναι η γκετοποίησή τους. Από τη γκετοποίηση γεννιέται η εγκληματικότητα, από τη γκετοποίηση γεννιούνται όλα τα άλλα προβλήματα.
Συνεπώς, πρέπει, μέσα σε ένα συνολικό σχέδιο, να υπάρχει και μία πτυχή κοινωνικής πολιτικής.
Και, βέβαια, πρέπει να αξιοποιήσουμε τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Και πρέπει να τις αξιοποιήσουμε, γιατί αυτές είναι οι πιο ικανές να ανταποκριθούν σε αυτό το πρόβλημα. Πρέπει, όμως, να υπάρχει ένα θεσμικό πλαίσιο το οποίο να καθορίζει με έναν διάφανο τρόπο τις σχέσεις ανάμεσα στις ΜΚΟ και το Κράτος, κάτι το οποίο δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή και θα πρέπει πολύ σύντομα να το αντιμετωπίσουμε.
Τέλος, υπάρχει μία άλλη πτυχή, μία τρίτη πτυχή, που είναι η διεθνής πτυχή αυτής της υπόθεσης. Δεν μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μόνη της αυτό το θέμα. Και όχι μόνο στο επίπεδο της περιφρούρησης των συνόρων, αλλά και στο επίπεδο της κάλυψης των αναγκών αυτών των ανθρώπων που είναι εδώ πέρα και της προώθησης των μέτρων που θα μας επιτρέψουν να χτυπήσουμε το πρόβλημα στη ρίζα, αυτό το οποίο ειπώθηκε από ορισμένους ανθρώπους.
Εδώ αναφέρω το περίφημο θέμα του 0,7%. Έχουμε δεσμεύσεις, 0,7%, για τη διεθνή αναπτυξιακή συνεργασία. Αυτή είναι μία άλλη πτυχή.
Βλέπουμε, λοιπόν, κύριε Υπουργέ, ότι εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε σφαιρικά το πρόβλημα, θα πρέπει σύντομα να προχωρήσουμε στη θέσπιση ενός φορέα ο οποίος θα έχει την ευθύνη της επινόησης, του σχεδιασμού αυτής της πολιτικής και την εποπτεία της.
Θα είναι αυτό ένα Υπουργείο; Θα είναι ένας διυπουργικός φορέας με αποφασιστικό ρόλο; Θέλει συζήτηση. Εάν, όμως, δεν υπάρξει ένας τέτοιος φορέας, πιστεύω ότι δεν θα μπορέσουμε να δώσουμε μία συνολική απάντηση σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο θέμα, θα εξαντλούμεθα σε κορώνες και δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της μετανάστευσης, το οποίο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε και ανθρώπινα και αποτελεσματικά. Διότι αυτές οι δύο έννοιες δεν είναι αντιφατικές. Είναι συμπληρωματικές και είναι και υποχρεωτικές για να λύσουμε αυτό το θέμα.



Από το γραφείο Τύπου






Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER