Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011 20:23

Παρέμβαση Βουδούρη στην Επιτροπή της Βουλής για τις εξελίξεις στη Μεσόγειο

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Θέλω να ευχαριστήσω και εγώ τον κ. Υπουργό, για την εκτενή ενημέρωση και θέλω να σημειώσω, ότι η εμπλοκή μας σε αυτό τον πόλεμο δεν έρχεται βέβαια από μια δική μας πρωτοβουλία, αλλά από την ανάγκη να σεβαστούμε τις συμμαχίες μας. Νομίζω ότι είναι μια πολύ σημαντική διευκρίνιση.
Θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση, να εκφράσω μια ευχή και να κάνω και μια ερώτηση. Η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την εμπλοκή σε ένα πόλεμο ή σε μια πράξη εξωτερικής πολιτικής, προέρχεται θα έλεγα από μια θετική πρόθεση. Δυστυχώς, είναι πολύ συχνά απατηλή και πιστεύω, ότι ειδικά στο θέμα της Λιβύης, είναι απατηλή, διότι δεν βλέπω, εγώ τουλάχιστον, την αντιπαράθεση μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας στη Λιβύη. Βλέπω περισσότερο μια φυλετική σύγκρουση ή έναν εμφύλιο πόλεμο ή κάτι το ενδιάμεσο. Το γεγονός ότι ένα από τα δύο μέρη έχει μια σημαντική  οπλική ανωτερότητα, είναι μόνο ένα από τα στοιχεία και δεν αναιρεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένας καλός και ένας κακός σε αυτή την ιστορία, αλλά υπάρχει μια φυλετική σύγκρουση, όπως έχουμε δει και σε άλλες χώρες. Συνεπώς, για μένα, αυτό το οποίο προέχει, είναι να διαχωρίσουμε αυτό το οποίο έχει να κάνει με τα εθνικά μας συμφέροντα και αυτό το οποίο έχει να κάνει με τις ανθρωπιστικές μας υποχρεώσεις να το πω έτσι.
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σημειώσω το εξής: Μου φαίνεται κάπως παράξενη η στάση και δεν μιλάω βέβαια για την ελληνική πλευρά, η οποία όπως είπα στην αρχή ενεπλάκη σε αυτό το πόλεμο όχι από δική της πρωτοβουλία, από σεβασμό των συμμαχιών της, αλλά από αυτούς που πήραν τη πρωτοβουλία γι' αυτό το πόλεμο, από συγκεκριμένους ηγέτες, οι οποίοι είχαν προσωπική σχέση με τον Καντάφι, είχαν φιλική σχέση με τον Καντάφι. Και τώρα ο Καντάφι γίνεται ένας δικτάτορας, ενώ όλοι ξέρουμε ότι αυτό το οποίο συμβαίνει αυτή τη στιγμή δεν είναι παρά μόνο η εξέλιξη μιας κατάστασης η οποία υπήρχε και πριν και έχει πάρει μια άλλη διάσταση. Αλλά ότι ο Καντάφι είναι ένας τύραννος, ένας δικτάτορας, ο οποίος δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, το ξέρουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και η κατάσταση αυτή έχει εκφραστεί εναντίον όχι μόνο των Λίβυων πολιτών, αλλά στο παρελθόν εναντίον και της διεθνούς κοινότητας.
Εδώ, λοιπόν, συμβαίνουν δύο πράγματα, ή πρόκειται για υποκρισία, δεν θα ήθελα να το πιστέψω, ή πρόκειται για ένα πάρα πολύ σημαντικό λάθος, ένα λάθος εκτίμησης, όταν έγινε η προσέγγιση αυτών των ηγετών με τον Καντάφι και σε αυτή την περίπτωση, αν μη τι άλλο, αυτοί οι ηγέτες οφείλουν και μια εξήγηση, αν όχι μια συγνώμη.
Έρχομαι τώρα στο θέμα το οποίο είπα πριν, διαχωρισμός εθνικών συμφερόντων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εγώ θα χαρακτήριζα τη στάση της Κυβέρνησης και ειδικά του Υπουργείου, με 3 σίγμα: σοβαρή, σταθερή, στιβαρή. Θα πρόσθετα μάλιστα, ότι είναι και σωστή. Είναι στη σωστή κατεύθυνση και χαίρομαι ότι ακόμα και η Αντιπολίτευση το αναγνωρίζει. Πρέπει αυτή να κινείται με ένα ξεκάθαρο τρόπο, με ειλικρίνεια, χωρίς υποκρισία, στην υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και νομίζω ότι σ' αυτό μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι.
Ταυτόχρονα, βέβαια, πρέπει να παρέχουμε και ανθρωπιστική βοήθεια, γιατί έχουμε και μια ανθρωπιστική ευαισθησία. Αυτή την ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να την ξεχωρίσουμε από όποια στρατιωτική δράση και πρέπει, ως Κυβέρνηση, να βοηθήσουμε τις αρμόδιες οργανώσεις, είτε είναι διεθνείς οργανώσεις, είτε είναι ιδιωτικές μη κυβερνητικές οργανώσεις. Η ανθρωπιστική βοήθεια δίνεται μέσω αυτού του καναλιού. Δεν υπάρχει στρατός ο οποίος να διαχειρίζεται την ανθρωπιστική βοήθεια. Μπορεί να δημιουργεί μια κατάσταση που να ευνοεί την ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά την ιδέα ενός ανθρωπιστικού πολέμου την έχουμε ζήσει στο παρελθόν και ξέρουμε σε ποια αδιέξοδα οδηγεί. Μην επαναλάβουμε πάλι το λάθος που έκανε το Νάτο στο Κόσσοβο ή στο Αφγανιστάν, για δήθεν ανθρωπιστικούς πολέμους ή για δήθεν πολέμους για τη δημοκρατία. Μην πέσουμε σε αυτή τη παγίδα και όταν μιλάμε για την εμπλοκή μας να ξεκαθαρίζουμε ότι αυτή κινείται από τα εθνικά μας συμφέροντα.
Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση, η οποία να με συγχωρέσετε εάν θεωρηθεί λίγο εκτός θέματος. Θα απαντήσετε μόνο αν πιστεύετε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να απαντήσετε και για να την κάνω κατανοητή θα πω το εξής: Σε ένα κράτος δικαίου, υπάρχει από τη μια πλευρά η δικαιοσύνη και από την άλλη πλευρά η αστυνομία. Η δικαιοσύνη παίρνει αποφάσεις και η αστυνομία καλείται να τις εφαρμόσει.
Η Αστυνομία υποχρεωτικά πρέπει να εφαρμόσει αυτές τις αποφάσεις. Μπορεί να εφαρμόσει μόνον αυτές τις αποφάσεις. Φαντασθείτε ένα κράτος όπου η δικαιοσύνη παίρνει αποφάσεις και είναι στην κρίση της Αστυνομίας να εφαρμόσει μερικές, να μην εφαρμόσει άλλες ή να εφαρμόσει και αποφάσεις που δεν έχει πάρει η δικαιοσύνη.  
Αυτό, όμως, το οποίο διαπιστώνουμε στο πλαίσιο της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου είναι η δεύτερη κατάσταση. Ο Ο.Η.Ε. παίρνει αποφάσεις, δεν υπάρχει αστυνομία η οποία να υπακούει σε αυτό το όργανο, το οποίο ας υποθέσουμε ότι είναι ο εκφραστής της παγκόσμιας δικαιοσύνης και καλείται ο καθένας, σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα, να εφαρμόσει, να μην εφαρμόσει, να εφαρμόσει άλλες αποφάσεις.
Η ερώτησή μου είναι και θα ήθελα να γνωρίζω, ποια είναι η θέση μας απέναντι σε αυτή την κατάσταση η οποία προφανώς, τουλάχιστον, δεν είναι ικανοποιητική. Ποια είναι η επίσημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης για αυτό το θέμα; Εννοώ ότι ο Ο.Η.Ε. παίρνει διάφορες αποφάσεις. Έχουν ληφθεί αποφάσεις για το κυπριακό, έχουν ληφθεί αποφάσεις για το παλαιστινιακό. Ορισμένες από αυτές τις αποφάσεις μένουν απλώς αποφάσεις. Άλλες αποφάσεις, προτίθενται κάποιοι να τις εφαρμόσουν.
Είναι αυτό που είπα πριν, ότι υπάρχει ένας θεσμός ο οποίος είναι η δικαιοσύνη, υπάρχει μια αστυνομία. Η εύλογη λειτουργία σε μια κατάσταση δικαίου είναι ότι οι μόνες αποφάσεις οι οποίες εκτελούνται από αυτό το αστυνομικό όργανο είναι αυτές που παίρνει η δικαιοσύνη και αυτές οι αποφάσεις εκτελούνται υποχρεωτικά. 
Σημειώνω ότι εδώ πρόκειται για μια ερώτηση γενικότερου ενδιαφέροντος, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία στο θέμα της Λιβύης. Εδώ φαίνεται ότι παίρνουμε κάποιες αποφάσεις και εφαρμόζονται, για ποιο λόγο; Γιατί δεν έχουν εφαρμοστεί αυτές οι αποφάσεις στο Κυπριακό ή στο Παλαιστινιακό με τον ίδιο τρόπο;


Από το Γραφείο Τύπου του Οδ. Βουδούρη

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER