Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011 15:12

Ο Οδ. Βουδούρης για το σχέδιο νόμου περί ευθύνης υπουργών

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πιστεύω ότι το σχέδιο νόμου το οποίο συζητάμε προφανώς κινείται προς μια σωστή κατεύθυνση. Το θέμα της παραγραφής που εξισώνεται με όσα ορίζει ο Ποινικός Κώδικας -πλην βέβαια της διατάξεως του άρθρου 86- είναι ένα θετικό βήμα. Ένα επίσης θετικό στοιχείο είναι η υποχρεωτική κατάσχεση του οικονομικού οφέλους που προέρχεται από αδίκημα, από αξιόποινη πράξη. Η δημιουργία του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου είναι, όπως είπε και ο κ. Κιλτίδης, ένα πολύ θετικό βήμα. Όμως, κύριε Υπουργέ, θα πρόσθετα υπό τον όρο ότι αυτό δεν θα αποτελέσει ένα επιπλέον σκαλοπάτι το οποίο θα επιβραδύνει την όλη διαδικασία.
Και τέλος, πιστεύω ότι προφανώς κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση η δέσμευση κάθε είδους λογαριασμών μετά από άσκηση ποινικής δίωξης. Όμως, υπάρχει ένα «αλλά» το οποίο έγκειται στο ότι δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε ότι μ’ αυτό το σχέδιο νόμου έχουμε –επιτρέψτε μου την έκφραση- «καθαρίσει» σε σχέση με τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις που έχουμε απέναντι στους πολίτες. Παραμένει αυτό το οποίο εγώ θα ονόμαζα ως «αμαρτωλό άρθρο 86». Και εδώ μάλλον διαφοροποιούμαι από αυτά τα οποία ειπώθηκαν από προηγούμενους συναδέλφους.
Πιστεύω ότι ορισμένες διατάξεις αυτού του άρθρου είναι πραγματικά ένα θεσμοθετημένο σκάνδαλο, το οποίο καθιστά την προνομιακή μεταχείριση των Υπουργών, σαν να βρισκόμαστε σε ένα καθεστώς όχι Δημοκρατίας, αλλά Αριστοκρατίας. Και αναρωτιέμαι το εξής: Μπορεί η παραγραφή να μην ορίζεται με ένα συγκεκριμένο χρόνο, αλλά με διαδικασίες οι οποίες μεταβάλλονται σύμφωνα με τη βούληση της ίδιας της Βουλής, από λίγους μήνες μέχρι και αρκετά χρόνια; Μπορεί ο νόμος να είναι πιο ελαστικός για τον κρατικό λειτουργό ο οποίος κλέβει δημόσιο χρήμα απ’ ό,τι για τον απλό πολίτη; Μπορεί να είναι θεσμοθετημένη η ανισότητα απέναντι σ’ αυτό το θέμα, το οποίο είναι η παραγραφή, σε μια δημοκρατία η οποία βασίζεται στην ισονομία και όταν αυτή η ισονομία είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα;
Και θα ήθελα να θέσω το εξής ερώτημα: Τι σημαίνει παραγραφή; Πώς παραγράφεται ένα αδίκημα για κατασπατάληση ή κλοπή δημόσιου χρήματος από έναν Υπουργό; Προσωπικά θεωρώ πως οποιαδήποτε έννοια παραγραφής, υπό αυτό τον ορισμό, αυτή τη διατύπωση, είναι ανεπίτρεπτη. Και η άποψή μου είναι ότι στην επικείμενη Aναθεώρηση του Συντάγματος δεν πρέπει απλώς να ορίσουμε ξανά διαφορετικές διαδικασίες παραγραφής, αλλά θα έπρεπε για αυτά τα συγκεκριμένα αδικήματα να οριστεί ότι δεν παραγράφονται ποτέ.
Θα ήθελα να αναφερθώ και σε ένα άλλο θέμα, το οποίο ανάγεται στο Σύνταγμα και το οποίο αφορά τον τρόπο, με τον οποίον παραπέμπεται ένας Υπουργός, περνώντας δηλαδή από μία διαδικασία, την οποία κρίνουν οι ίδιοι οι συνάδελφοί του. Αυτό έχει προφανώς –θα το πω παραστατικά- ένα συντεχνιακό άρωμα.
Πάνω σ’ αυτό το θέμα θα ήθελα να αναφερθώ στη θέση που είχε πάρει, κύριε Υπουργέ, ένας προκάτοχός σας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, ο κ. Μιχάλης Σταθόπουλος. Το 2001, όταν είχε συζητηθεί η Αναθεώρηση, είχε κάνει μια συγκεκριμένη πρόταση, πάρα πολύ καλά αιτιολογημένη. Την έχω εδώ και θα ήθελα να την καταθέσω στα Πρακτικά της Βουλής ως και δική μου πρόταση σήμερα. Αυτή η πρόταση έλεγε ότι το σωστό είναι προφανώς να προφυλάσσονται οι Υπουργοί από επιθέσεις, λόγω της ιδιαίτερης θέσης στην οποία βρίσκονται, αλλά αυτό πρέπει να γίνεται με έναν τρόπο που να μην υποκρύπτει συντεχνιακές συμπεριφορές, οι οποίες δεν είναι θεωρητικές. Ξέρουμε ότι έχουν συμβεί. Άρα, υπάρχει το θέμα. Και γι’ αυτό το λόγο έχει προτείνει η παραπομπή στη δικαιοσύνη ενός Υπουργού να γίνεται από ένα ανεξάρτητο Σώμα υπό την εποπτεία των Βουλευτών, ενδεχομένως και με τη συμμετοχή των Βουλευτών, αλλά ένα Σώμα που να είναι ανεξάρτητο, με ανθρώπους κύρους και ανθρώπους επίσης, οι οποίοι έχουν γνώση των δικαστικών. 
Έρχομαι τώρα στα πιο συγκεκριμένα.
Θα ήθελα να πω το εξής: Η εξίσωση της παραγραφής, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα –σωστή κατεύθυνση- δεν λύνει το πρόβλημα όσο υπάρχει η παράγραφος 3 του άρθρου 86. Η αποσβεστική προθεσμία μέχρι το τέλος της Β’ Τακτικής Συνόδου είναι το μεγάλο πρόβλημα. Και πάνω σε αυτή τη διάταξη του Συντάγματος έχουν παραγραφεί ορισμένα σκάνδαλα.
Θα κάνω δύο προτάσεις. Η πρώτη είναι η εξής: Πιστεύω ότι αυτό το πρόβλημα μπορεί εν μέρει να λυθεί, εάν ορίσει ο νόμος συγκεκριμένους και αυστηρούς χρονικούς προσδιορισμούς για την ολοκλήρωση αυτών των διαδικασιών. Και βέβαια, στην περίπτωση που οι χρόνοι αυτοί δεν τηρηθούν, θα πρέπει να υπάρχουν κυρώσεις για τους υπαίτιους.
Η δεύτερη πρόταση αφορά αυτό που ονομάζουμε «βίαιη προσαγωγή, σύλληψη και προσωρινή κράτηση». Δεν υπάρχει εκ μέρους του Συντάγματος περιορισμός για να εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα σε Υπουργούς. Ειπώθηκε ότι τέτοιου είδους μέτρα θα βάλλουν το κύρος της εξουσίας. Εγώ ισχυρίζομαι κάτι άλλο: Ότι ο διαφορετικός χειρισμός του απλού πολίτη και του Υπουργού βάλλουν το κύρος της δημοκρατίας. Καταλαβαίνω ότι τέτοια μέτρα είναι δυσάρεστα, αλλά εάν υπάρχουν αυτά τα μέτρα για τους Έλληνες πολίτες, πρέπει να υπάρχουν για όλους τους πολίτες.
Αγαπητοί συνάδελφοι, θα ήθελα να κλείσω, λέγοντας πως όσα θεσμοθετούμε σήμερα είναι αναγκαία, αλλά δεν απαντούν στην αγανάκτηση που εκφράζεται και μέσω της διαβούλευσης, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Μου κάνει εντύπωση πως, όταν κάνω περιοδεία στο Νομό μου, τη Μεσσηνία, το πρώτο θέμα που θίγουν οι πολίτες δεν είναι η σκληρότητα των μέτρων. Το πρώτο θέμα που θέτουν και ρωτούν είναι γιατί δεν έχει τιμωρηθεί κανένας μέχρι τώρα. Και σε αυτό το ερώτημα δεν έχουμε ακόμη απαντήσει με πειστικό τρόπο.
Θέλω, λοιπόν, να ψηφίσω αυτό το νομοσχέδιο, αλλά θέλω να το κάνω με την ανανεωμένη δέσμευση της Κυβέρνησης, της Βουλής και του κινήματός μας ότι θα προχωρήσουμε στην Αναθεώρηση του Συντάγματος και θα καταργήσουμε τις καταχρηστικές διατάξεις του άρθρου 86.

Από το Γραφείο Τύπου του Οδ. Βουδούρη

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER