Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011 13:37

Οδ. Κωνσταντινόπουλος: Να συμφιλιώσουμε την πολιτική με την κοινή λογική

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)


Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,
Είχα την τύχη να είμαι ομιλητής μετά τη Βάσω Παπανδρέου. Την άκουσα, όπως την ακούω καθημερινά στο ΚΤΕ Οικονομικών, στον δημόσιο διάλογο.
Θέλω να απευθυνθώ όμως όχι μόνο στη Βάσω, αλλά σε όλους μας. Πιστεύω ότι στην πιο δύσκολη συγκυρία που βρισκόμαστε μας έχει μείνει κάτι πολύτιμο: η ελπίδα για να παλέψουμε. Και πιστεύω ότι σε αυτόν τον στόχο πρέπει να κινηθούμε όλοι.

Συζητούμε σήμερα το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.
Είμαι σίγουρος ότι όλοι σ’ αυτή την αίθουσα, έχουμε στο μυαλό μας ένα πράγμα.
Ποια είναι η δικαιότερη λύση.
Όταν όμως η λύση για να είναι δίκαιη πρέπει να είναι και αποτελεσματική, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο.
Στην προσπάθεια που γίνεται σήμερα, υπάρχει ένας κοινός τόπος.
Ότι δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε με τους τρόπους του παρελθόντος που μας έφτασαν σήμερα εδώ.
Η χώρα δεν είναι ένας ασθενής που πεθαίνει. Είναι μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες, που μπορεί και θέλει να αναρρώσει.
Και αυτό καλούμαστε  να κάνουμε - Κυβέρνηση - Βουλή – Αγανακτισμένοι – και Βουβή Πλειοψηφία - .
Και αυτό δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.
Η δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα δεν καταγράφηκε για πρώτη φορά στην πλατεία του Συντάγματος.
Έχει καταγραφεί και μάλιστα με μεγάλη σαφήνεια εδώ και αρκετά χρόνια.
Το γιατί το χρονίζον έλλειμμα εμπιστοσύνης μετατράπηκε σήμερα σε αγανάκτηση, μπορεί εύκολα να το κατανοήσει κανείς.
Το σπάταλο κράτος, τη φοροδιαφυγή, τις αγκυλώσεις και την υποκουλτούρα του βολέματος και της αδιαφάνειας δεν θα τ’ ανατρέψουμε γιατί μας το ζήτησαν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ.
Θα τα ανατρέψουμε επειδή το θέλουμε εμείς οι ίδιοι.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι αν υπάρχει συναίνεση για την αλλαγή κάθε παθογένειας που μας έφτασε σήμερα εδώ.
Γιατί υπάρχει.
Το ζητούμενο είναι πώς θα τα καταφέρουμε.
Όταν χθες αφήσαμε τη δυσπιστία να χρονίζει χωρίς να αγανακτεί και το έλλειμμα να αυξάνεται χωρίς να μας ανησυχεί.
Όταν σήμερα λόγω αυτού ο ελληνικός λαός καλείται να κάνει τόσες θυσίες και η χώρα απειλείται με χρεοκοπία.
Η κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια δεν κοιμόταν και αφυπνίστηκε ξαφνικά με τα συνθήματα των Ισπανών.
Κατανοούσε την αναγκαιότητα των μέτρων και στήριξε βουβά και με θυσίες τις αλλαγές που έγιναν.
Σήμερα και σ’ ένα μεγάλο βαθμό είναι στους δρόμους γιατί δεν έχει πειστεί ότι δεν κερδίζουμε απλά χρόνο.
Σήμερα είναι απαγορευτικό να βγούμε το 2012 στις αγορές.
Δεν το πετύχαμε.
Δεν πρέπει να αναγνωρίσουμε το λάθος;
Να δούμε τι έφταιξε;
Λάθος εκτίμηση;
Δεν ήταν αρκετά τα μέτρα που πήραμε;
Υπήρχε υπερβολική αισιοδοξία;
Ότι και να ναι η κοινωνία δεν θα ανεχτεί την επανάληψή του.
Και για να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη οι επιλογές θα πρέπει να αναμετρηθούν στο δημόσιο διάλογο όχι με τη λογική του μονόδρομου αλλά με τον όποιο σοβαρό αντίλογο και τον εύκολο λαϊκισμό.
Διαβάζαμε στα ευρωπαϊκά μέσα πως οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, πως είμαστε χαμένη υπόθεση.
Τα μαύρα πρόβατα της ευρωπαϊκής οικογένειας. 
Η αλήθεια όμως σήμερα είναι ότι οι πολίτες της Ευρώπης είναι στο πλευρό μας. 
Γιατί ξέρουν ότι δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Γιατί αντιμετωπίζουν με σεβασμό τις θυσίες του ελληνικού λαού.
Το φιλότιμο, η αλληλεγγύη, η αγωνιστικότητα, η επιμονή μας στα δύσκολα, όχι μόνο δεν αφήνουν αδιάφορη αλλά συγκινούν την ευρωπαϊκή μας οικογένεια.
Ναι, φτάσαμε σε οριακό σημείο.
Όχι, δεν έχει ευθύνη ολόκληρος ο λαός για αυτό.
Δεν μπορείς να πεις στους 25χρονους που είναι στο Σύνταγμα ούτε ότι μαζί τα φάγαμε, ούτε ότι μαζί τα ήπιαμε.
Ούτε να τους κάνεις μαθήματα πολέμου με τανκ.
Μπορούμε και οφείλουμε όμως να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για το χθες και το σήμερα.
Γιατί φτάσαμε σήμερα εδώ.
Για τα λάθη και τις δυνατότητες.
Καθαρά.
Με ειλικρίνεια για πότε θα είμαστε καλύτερα.
Ότι δεν πειραματιζόμαστε με τις αντοχές και τις κόκκινες γραμμές.
Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο επειδή τίθεται διλημματικά.
Το ζητούμενο είναι η δημιουργία μερίσματος κοινωνικής ειρήνης.
Και υπάρχουν περιθώρια προς αυτή την κατεύθυνση.
Να δούμε  μερικά παραδείγματα.
Το ΕΣΠΑ.
Μέχρι πριν λίγο καιρό,  ζητούσαμε οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να διαπραγματευτούμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση την μεγαλύτερη απελευθέρωση κοινοτικών πόρων για ανάπτυξη και κάποιοι έλεγαν ότι είμαστε γκρινιάρηδες γιατί δεν κατανοούμε ότι προέχει το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα.
Ευτυχώς σήμερα όλοι αποδεχόμαστε ότι αυτά τα δύο, δηλαδή η ανάπτυξη και η δημοσιονομική εξυγίανση πάνε μαζί.
Άρα ποια είναι η στρατηγική μας τώρα που απελευθερώνονται περισσότεροι κοινοτικοί πόροι για την ανάπτυξη;
Να συνδυαστεί η απορρόφηση των πόρων με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Ας δούμε και το Φορολογικό σύστημα.
Η ανάπτυξη της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το φορολογικό μας σύστημα.
Το νέο εθνικό φορολογικό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για την χώρα.
Είναι το κατεξοχήν παράδειγμα πολιτικής που για να είναι δίκαιη θα πρέπει να είναι και αποτελεσματική.
Ένα παράδειγμα:
Αλλάξαμε τη φορολόγηση των off shore εταιρειών από 3 σε 15%. Βάλαμε όμως τόσες εξαιρέσεις που ο κανόνας σχεδόν καταργείται.
Είναι αποτελεσματικό;
Όχι.
Τότε θα πρέπει να το αλλάξουμε.
Καθώς και αν θέλουμε να συνδυάσουμε την ανάπτυξη με την απασχόληση, θα πρέπει να συνδέσουμε τους φορολογικούς συντελεστές των επιχειρήσεων με τις θέσεις εργασίας. 
Ας πάμε όμως στο Σπάταλο Κράτος
Γιατί Οργανισμοί χωρίς κανένα απολύτως αντικείμενο που κοστίζουν δεκάδες εκατομμύρια στο Κράτος δεν έκλεισαν χθες;
Να σας πω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα για να μην μιλάω γενικόλογα.
Πριν είκοσι μέρες στο διευρυμένο ΚΤΕ που έγινε με θέμα το Μεσοπρόθεσμο, έθεσα το ζήτημα 4 θυγατρικών του ΕΟΜΕΧ που χωρίς παραγωγικό αντικείμενο κόστισαν 10 εκ. Ευρώ το 2010, από τα οποία μόλις το 1/10 είναι μισθοδοσία, παράλληλα ξόδεψαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε προγράμματα που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, με προσωπικό το οποίο σε ποσοστό 40% διορίστηκε το 2009.. και είπα το αυτονόητο το προσωπικό να μεταφερθεί σε άλλες υπηρεσίες και οι οργανισμοί αυτοί να κλείσουν.
Πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση αντί να δώσει μια οριστική λύση σε αυτό που είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα σπάταλου κράτους, επέλεξε τη συγχώνευση  δίνοντας μάλιστα από τον κρατικό κορβανά 500.000 ευρώ για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου παρά την αρνητική εισήγηση των υπηρεσιών.
Από εμάς όμως τελικά τι περιμένουν οι πολίτες;
Να μπαλώσουμε ή να σπάσουμε το απόστημα του σπάταλου κράτους;
Ας δούμε ένα άλλο μεγάλο θέμα, αυτό της Ενέργειας
Αυτή τη στιγμή υπάρχει απουσία ενεργειακής πολιτικής για την χώρα.
Πράγμα που είναι αποδεκτό από όλους ακόμα και από τον Πρωθυπουργό.
Γιατί δεν έχουμε δημιουργήσει αυτές τις δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας σε έναν τομέα προνομιακό για τη χώρα μας;
Γιατί αφήνουμε τη γραφειοκρατία να στέκεται εμπόδιο σε έξυπνες και αποτελεσματικές λύσεις;
Ας μιμηθούμε τους γείτονές μας τους Ιταλούς, που για να στηρίξουν τη δικιά τους ευρωπαϊκή βιομηχανία έδωσαν κίνητρα στους επενδυτές ώστε να αγοράζουν φωτοβολταϊκά πάνελ απ’ τα εργοστάσιά τους, συνδυάζοντας την πράσινη ανάπτυξη με την απασχόληση.
Και ας πάμε τώρα και στις αποκρατικοποιήσεις.
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι το ίδιο η ΔΕΗ, τα λιμάνια και το νερό με τον Ιππόδρομο.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη ΔΕΗ που είναι και μια κερδοφόρα επιχείρηση.
Τι μας εμπόδισε να αναζητήσουμε επενδυτές για τα νέα κοιτάσματα λιγνίτη στην Ελασσόνα και στη Δράμα ώστε να είμαστε σύμφωνοι και με την κοινοτική νομοθεσία;
Τι ψάχνουμε επενδυτές ή αγοραστές;
Γιατί επικαλούμαστε την λειτουργία της γαλλικής ΔΕΗ αλλά δεν λέμε ότι η EDF είναι μια πετυχημένη εταιρεία που ανήκει στο δημόσιο και λειτουργεί με ιδιωτικά κριτήρια;
Πώς θα διασφαλίσουμε τη συνέχεια αυτής της δημόσιας υπηρεσίας προς όφελος του πολίτη, γιατί σε κάθε περίπτωση η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος δεν θα παύσει να αποτελεί δημόσια υπηρεσία. 
Επομένως το πρώτο που πρέπει να δεσμευτούμε είναι ότι η ΔΕΗ και οι δημόσιες επιχειρήσεις που παρέχουν αγαθά ζωτικής σημασίας για τον πολίτη  θα συζητηθούν στα χρονικά πλαίσια που έχει θέσει η κυβέρνηση και με ξεχωριστό νόμο.
Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,
Έχει έρθει η ώρα να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας ειλικρινά.
Μαζί με όσους θέλουν ν’ αλλάξουν τις παθογένειες του παρελθόντος.
Δεν χρειαζόμαστε μάγους.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να συμφιλιώσουμε την πολιτική με την κοινή λογική.
Σας ευχαριστώ

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER