Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018 14:44

Εως πού φτάνει η χρήσιμη λήθη;

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)
Εως πού φτάνει η χρήσιμη λήθη;

Με αφορμή ένα άρθρο του γνωστού ιστορικού, καθηγητή Νίκου Μαραντζίδη, στο «Protagon», αναπτύχθηκε ευρύτατη συζήτηση, στην οποία πήραν μέρος και κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες.

Η θεωρία του κ. Μαραντζίδη, που είναι αξιόλογος ιστορικός, αλλά επιμένει να παριστάνει και τον… δημοσκόπο, παρά το γεγονός ότι οι προβλέψεις του έχουν όχι απλώς διαψευσθεί αλλά γελοιοποιηθεί, συνίσταται σε τούτο: Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ απαλλάχθηκε από τους ακραίους δραχμιστές και αντιευρωπαϊστές (Λαφαζάνη, Ρινάλντι, Κωνσταντόπουλου, Μακρή, Βαρουφάκη και λοιπούς) και αφού έκανε τη μεγάλη κωλοτούμπα, εφαρμόζοντας τα μνημόνια πιστότερα από όσο θα περίμενε ο Σόιμπλε, άρα έχει επέλθει μια μεγάλη αλλαγή. Δεν είναι πια «ριζοσπαστικό αριστερό» κίνημα, αλλά ένα εν δυνάμει «κεντροαριστερό» κόμμα.

Η θεωρία αυτή καταλήγει σε ένα πολιτικό συμπέρασμα, που παίρνει την μορφή προτροπής. Μας καλεί να ξεχάσουμε την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτήν για την οποία τις συνέπειες (όπως π.χ. τα πάνω από 80 δισεκατομμύρια που μας κόστισαν τα παίγνια του Βαρουφάκη) θα τις πληρώνουμε εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Απευθυνόμενος, κυρίως, προς το Κίνημα Αλλαγής, συνιστά ενθέρμως να συγκλίνει αυτός ο φορέας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε η επόμενη κυβέρνηση να έχει «προοδευτική» και «σοσιαλδημοκρατική» κατεύθυνση.

Ως ιστορικός, καταφεύγει στην ιστορία για να αντλήσει επιχειρήματα. Προωθώντας ως θεραπευτικό καταπότιο την «λήθη». Μας καλεί να ξεχάσουμε τα στραβά των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπως σκεπάσαμε με λήθη τον εμφύλιο και το αστυνομικό κράτος που ακολούθησε. «Αν δεν ξεχνάμε τίποτε, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε έναν μόνιμο εφιάλτη. Αντίθετα από αυτό που καλλιεργούν οι ιστορικοί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, πρέπει "να ξεχνάμε", δηλαδή να "συγχωρούμε" ή έστω να "σχετικοποιούμε" το παρελθόν», υποστηρίζει.

Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για ένα παρελθόν που έχει περάσει στην αρμοδιότητα των ιστορικών. Αλλά για την ζώσα και ιδιαιτέρως ζέουσα πραγματικότητα που βιώνουμε, που διαμορφώνει «εδώ και τώρα» τη ζωή μας, αλλά και προδικάζει την ζωή των μεταγενεστέρων.

Είναι άλλο πράγμα η λήθη απέναντι π.χ. στον Κάρολο της Αγγλίας, που δεν του αξίζει να τον υποδεχόμαστε ως τον εγγονό του απεχθούς και μοιραίου για την Μικρασιατική καταστροφή, αλλά και τον εθνικό διχασμό, «δικού μας» πρίγκιπα Ανδρέα, του επιλεγόμενου «καψοκαλύβα». Και άλλο η αμνησία για εκείνα που βιώνουμε. Αυτό δεν είναι λήθη. Είναι πολιτική άνοια.

 

Γ.Π. Μασσαβέτας

giorgis@massavetas.gr

Σχόλια  

0 # kopros 11-05-2018 16:15
η ληθη , δεν συγκεκριμενοποι ειται στην μνημη ενος . και τα γεγονοτα μεταφερονται απο την μια γενια στην αλλη πολλες φορες επαυξημενα και εμπλουτισμενα με αλλα γεγονοτα .
ο λαος που κυνηγηθηκε στην μια γενια , στην επομενη ; μεθεπομενη ; θα καταληξει ο κυνηγος . εναι δρασεις αντιδρασεις σε μεγαλυτερη διασταση απο την μια ζωη .
σαν οντα ,ειμαστε φορεις της ζωης εδω και εκατομμυρια χρονια , και καταστασεις που συνανταμε στην ζωη μας , κατα καποιον τροπο καταγραφονται στους απογονους μας .
θα μαθουν καποια γατια να αποφευγουν τα αυτοκινητα , οχι ολα , αλλα αυτα που γλιτωσαν απο καποιο αυτοκινητο θα τα μεταφερουν ειτε μεσω των διδακτικων ενστικτων πατροτητας και μητροτητας των θυλαστικων στους απογονους τους , ειτε σαν αυτουσια ενστικτα προς κατι που μπορει να συνθετει απειλη .
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ


NEWSLETTER