Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014 14:05

Οι στρατηγικές συμμαχίες με ιδιώτες τελευταία ευκαιρία για τους συνεταιρισμούς

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(5 ψήφοι)
Οι στρατηγικές συμμαχίες με ιδιώτες  τελευταία ευκαιρία για τους συνεταιρισμούς

Η ιδιωτικοποίηση και η ιδιωτική πρωτοβουλία γενικότερα θεωρείται στη χώρα μας κάτι κακό. Σύμφωνα με την κυρίαρχη αφήγηση, φέρνει δυστυχία και φτώχια... και ως εκ τούτου πρέπει να εξοστρακιστεί και να αποκρουστεί! Η αντίληψη αυτή μάλιστα δεν εκφράζεται μόνο από ξεχασμένους κομμουνιστές, κανονικούς και ιμιτασιόν, αλλά κυριαρχεί ευρύτερα στην κοινωνία και εκτείνεται στο πολιτικό φάσμα από την άκρα Δεξιά μέχρι την άκρα Αριστερά. Το καταπληκτικό είναι ότι οι συνειδητοί ή οι επιπόλαιοι υποστηρικτές της συγκεκριμένης αντίληψης δεν θέτουν στον εαυτό τους ορισμένα απλά ερωτήματα: Ποιες κοινωνίες και ποιες οικονομίες προοδεύουν; Ποιες οικονομίες χρεοκόπησαν και ποιες βυθίζονται όλο και βαθύτερα στην υπανάπτυξη; Αν απαντούσαν σ' αυτά τα απλά ερωτήματα, δεν θα τους έμενε καμία αμφιβολία για το πού οδηγεί η πατερναλιστική και πού η ελεύθερη οικονομία.

 

Κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε καν να τα συζητάμε, αλλά δυστυχώς ακόμα και τα πιο αυτονόητα πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε. Μέσα στον ορυμαγδό της κρίσης ο ανορθολογισμός έχει κυριαρχήσει, ενώ τα κάθε λογής φαντάσματα του περασμένου αιώνα κόβουν βόλτες κορδωμένα στις πλατείες, παριστάνοντας τους κήνσορες και τους τιμωρούς. Σημεία των καιρών, που αναμφίβολα οφείλονται στην παλαιοκομματική λειτουργία του πολιτικού συστήματος, το οποίο βολευόταν με την κρατικοδίαιτη οικονομία. Η μετάθεση λήψης αποφάσεων επενδυόταν πάντα με φιλολαϊκό προσωπείο και με ρητορική που υπαγορευόταν από τους ακραίους οπαδούς του κρατισμού. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κυριαρχούσε ιδεολογικά ή λογική του κρατικού πατερναλισμού, η οποία φρέναρε την υλοποίηση των απαραίτητων  μεταρρυθμίσεων που θα μετέτρεπαν την ελληνική οικονομία από καρικατούρα σε πραγματική ελεύθερη οικονομία δυτικού τύπου.

Στην αγροτική οικονομία ο κρατικός αυτός παρεμβατισμός επιτυγχανόταν μέσω των συνεταιρισμών, κυρίως δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων. Η κρατική τράπεζα χρηματοδοτούσε, και στο όνομα της στήριξης του αγροτικού εισοδήματος το παλαιοκομματικό σύστημα έχτιζε δίκτυα παραγόντων. Οι χρηματοδοτήσεις, με δανεικά κι αγύριστα, δημιουργούσαν υποδομές (αποθήκες, εργοστάσια κ.λπ.) οι οποίες λειτουργούσαν με νέα δανεικά. Μόλις αυτά τελείωσαν, οι υποδομές έκλεισαν. Το προσωπικό που είχε προσληφθεί από το παλαιοκομματικό σύστημα έμεινε ξαφνικά στον αέρα, ενώ οι εγκαταστάσεις απαξιώθηκαν και εγκαταλείφθηκαν. 

Το συγκεκριμένο σύστημα παρέμβασης έκανε ταυτόχρονα τεράστια ζημιά και στην ιδιωτική πρωτοβουλία, η οποία προφανώς και δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τα τζάμπα δανεικά των κρατικών επιχειρήσεων. Επιβίωσαν έτσι ελάχιστες πραγματικά ιδιωτικές επιχειρήσεις, ενώ η πλειοψηφία τους ήταν εταιρείες ενταγμένες στο σύστημα της κρατικής παρέμβασης, που λειτουργούσαν παρασιτικά σε βάρος των κρατικών τραπεζών και των συνεταιριστικών οργανώσεων. 

Οι κρατικές - συνεταιριστικές επιχειρήσεις αλλά και οι κρατικοδίαιτες ιδιωτικές σχεδόν στο σύνολό τους είναι σήμερα χρεοκοπημένες και ένα βήμα πριν το λουκέτο. Αντίθετα, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που δεν ενεπλάκησαν στο μεγάλο πάρτι της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας αντέχουν και αναπτύσσονται διαρκώς. Είναι οι επιχειρήσεις που δίνουν αξία στα αγροτικά προϊόντα, κατακτώντας ράφια στα πολυκαταστήματα και περίοπτες θέσεις στα τραπέζια των καταναλωτών. 

Το αγροτικό εισόδημα θα αυξάνεται όταν το τελικό προϊόν θα έχει αξία για τον καταναλωτή. Οταν πωλείται στην αγορά και δεν ανταλλάσσεται χύδην μέσω διακρατικών συμφωνιών. Οταν έχει ετικέτα και ταυτότητα. 

Ο τομέας των τροφίμων είναι δυναμικός κλάδος, η ανάπτυξη του οποίου μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την ανάπτυξη υγιούς ιδιωτικής επιχειρηματικότητας ή συνεταιριστικών σχημάτων με τη μορφή και τη λειτουργία, όμως, Ανώνυμης Εταιρείας.  Οι κρατικές επιχειρήσεις έχει αποδειχτεί ότι δεν μπορούν να παράγουν αξιόπιστα για τους καταναλωτές ούτε χαρτί υγείας - κι αυτό οφείλεται στην έλλειψη ευελιξίας στη λήψη αποφάσεων. Επιπρόσθετα, οι επιχειρήσεις αυτές μοιραία διοικούνται με βάση το πολιτικό κόστος, οπότε το μόνο που παράγουν είναι ελλείμματα και διαφθορά· κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο εδώ, αλλά σε όλο τον κόσμο. 

Γι' αυτό το λόγο τα συστήματα αυτά χρεοκόπησαν και χρεοκοπούν, όπου και όπως κι αν επιχειρήθηκαν. Σε έναν ιδιαίτερο δε τομέα όπως η παραγωγή τροφίμων, που είναι η τελική διαδρομή κάθε αγροτικού προϊόντος, η ευελιξία και η προσαρμογή στις ανάγκες της αγοράς και του διεθνούς ανταγωνισμού είναι όροι επιβίωσης. Ο τελικός κριτής κάθε προσπάθειας είναι ο καταναλωτής, και για να φτάσεις σ' αυτόν δεν αρκεί μόνο να θέλεις. Πρέπει και να μπορείς.

Στο πλαίσιο αυτό, η προώθηση από την Ενωση Μεσσηνίας στρατηγικής συμφωνίας με ιδιώτες, για την αξιοποίηση των εγκαταστάσεών της που έτσι σάπιζαν εδώ και χρόνια, ήταν απολύτως αυτονόητη κίνηση. Αν η συμφωνία προχωρήσει κανονικά  και δεν πρόκειται για καμιά μαϊμουδιά, θα αποκτήσουν επιπρόσθετο εισόδημα οι παραγωγοί εσπεριδοειδών, ενώ και στον τομέα του ελαιόλαδου και της ελιάς θα δημιουργηθούν νέα δεδομένα σε τοπικό επίπεδο, που θα ενισχύσουν τον ανταγωνισμό και άρα το εισόδημα των αγροτών. 

Η απόφαση της Ενωσης κινείται στο πλαίσιο του αυτονόητου και η ορθότητά της θα κριθεί εκ του αποτελέσματος. Η σύναψη στρατηγικών συμμαχιών σε επιχειρηματικό επίπεδο δεν γίνεται πάντως με μειοδοτικό διαγωνισμό, αλλά με έρευνα αγοράς και αξιοποίησης πληροφοριών. Δεν ξέρουμε αν αυτό έγινε, σύντομα πάντως θα φανεί εκ του αποτελέσματος. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι η συγκεκριμένη κίνηση είναι η μόνη που απέμεινε, τόσο για την Ενωση όσο και για άλλους συνεταιρισμούς της περιοχής, όπως ο οινοποιητικός "Νέστωρ", πριν εγκατασταθούν οριστικά στις υποδομές τους νυχτερίδες κι αράχνες.

 

Υ.Γ. Χαρακτηριστικά της απαρχαιωμένης λειτουργίας συνεταιριστικών οργανώσεων είναι αυτά που αναφέρονται σε επιστολή η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας -και δεν διαψεύστηκε- για όσα διαδραματίστηκαν σε συνεδρίαση της Συκικής: Η διοίκηση, λέει, δεν έδινε το καταστατικό σε μέλος, για να μη διαρρεύσει το μεγάλο εταιρικό μυστικό στους εχθρούς της οργάνωσης! Ολα τα έχουμε ακούσει, αλλά επικίνδυνο καταστατικό συνεταιρισμού πρώτη φορά συναντάμε! Ακόμα και σε παράνομες οργανώσεις, τα μέλη γνωρίζουν το καταστατικό τους. Αν είναι δε τόσο σημαντικό το καταστατικό της οργάνωσης που διαχειρίζεται τα σύκα, και υπάρχουν τόσο υποχθόνιοι εχθροί που θέλουν να την πλήξουν, ας δίνουν τα μέλη και όρκο τιμής όπως οι μαφιόζοι! Σε κάθε περίπτωση πάντως, γνώση του καταστατικού τα μέλη πρέπει να έχουν... δεν γίνεται διαφορετικά.

panagopg@gmail.com

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014 14:09

Σχόλια  

0 # Κόκκινος Γιώργος 22-07-2014 14:49
Είτε αρέσει είτε όχι έτσι είναι τα πράγματα. Η ουσία του συνεργατισμού δεν χάνεται στη συνεργασία ενός συνεταιρισμού με μια ιδιωτική επιχείρηση, πολύ δε περισσότερο όταν αποδείχτηκε και στην πράξη ότι ο συνεταιρισμός είναι αγροτική επιχείρηση και όχι εμπορική. Το εμπόριο έχει ρίσκο και μια συνεταιριστική επιχείρηση δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Πέρα απο τις γνωστές παθογένειες είναι κυρίως δομικό το πρόβλημα. Αν θέλουμε ανταγωνιστική αγροτική οικονομία πρέπει να επιδιώξουμε τη δημιουργία υγειών συνεταιριστικών οργανώσεων με κύριο μέλημά τους την οργάνωση της παραγωγής. Το πέρασμα στην οργανωμένη διάθεση της παραγωγής πρέπει να γίνει είτε με κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις ή σε συνεργασία με ιδιώτες. Σε μια οικονομία δεν υπάρχουν καλοί συνεταιρισμοί και κακοί ιδιώτες, αλλά επιχειρήσεις που στηρίζουν την οικονομία συμβάλλοντας στη δημιουργία προστιθέμενης αξίας σε όλη την αλυσίδα παραγωγής, μεταποίησης και διάθεσης και παρασιτικές επιχειρήσεις που νοθεύουν τον υγιή ανταγωνισμό
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση


NEWSLETTER