Αυτό το ξέραμε;

Με τα χρήματα που πληρώνουμε στο κράτος χρηματοδοτούνται και τα πολιτικά κόμματα. Το ήξερες; Και αν το ήξερες, ξέρεις τι γίνονται αυτά τα χρήματα; Πού διατίθενται; Εξυπηρετούν πραγματικά τον σκοπό για τον οποίο δίνονται;

Ο Έλληνας πολίτης πληρώνει κάθε χρόνο φόρους, εισφορές, ΦΠΑ και δεκάδες άλλες υποχρεώσεις. Ένα μέρος αυτών των χρημάτων διατίθεται και για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων.

Δεν λέω ότι σε μια δημοκρατία τα κόμματα δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται. Το αντίθετο. Η δημοκρατία χρειάζεται ισχυρά και ανεξάρτητα πολιτικά κόμματα.

Όταν όμως πρόκειται για δημόσιο χρήμα, ο πολίτης δεν πληρώνει απλώς. Έχει δικαίωμα να γνωρίζει πού πηγαίνουν τα χρήματά του, πώς αξιοποιούνται και αν υπηρετούν πραγματικά τον σκοπό για τον οποίο διατίθενται.

Το 3% για ποιο λόγο;

Εδώ αρχίζει ο πραγματικός μου προβληματισμός . Και ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να βρω μια πειστική απάντηση. Βλέπω να δημιουργούνται συνεχώς νέα κόμματα. Όλοι δίνουν τη μάχη για να μπουν στη Βουλή, να πιάσουν το απαιτούμενο ποσοστό και να αποκτήσουν κρατική χρηματοδότηση. Και μέχρι εδώ, όλα αυτά είναι μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας.

Αμέσως μετά όμως ακούω σχεδόν όλους να δηλώνουν με απόλυτο τρόπο! Δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν. Και τότε έχω μια απλή απορία. Αν δεν θέλεις να συνεργαστείς με κανέναν, αν αποκλείεις από πριν κάθε συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας, αν δεν επιδιώκεις να εφαρμόσεις πολιτικές και να δώσεις λύσεις, τότε γιατί ζητάς την ψήφο του πολίτη; Και γιατί ο πολίτης να χρηματοδοτεί τη λειτουργία σου; Η Βουλή δεν είναι χώρος απλής παρουσίας. Είναι χώρος ευθύνης. Δεν αρκεί να μπεις. Πρέπει και να προσφέρεις.

Αφού σε χρηματοδοτώ, δικαιούμαι να ξέρω

Τα χρήματα που πηγαίνουν στα πολιτικά κόμματα δεν ανήκουν στα κόμματα. Ανήκουν στον Έλληνα φορολογούμενο. Γι' αυτό ο πολίτης δικαιούται να ρωτήσει. Ποιος ελέγχει πραγματικά πού πηγαίνουν αυτά τα χρήματα; Πού διατίθενται; Πώς αξιοποιούνται; Και εξυπηρετούν πραγματικά τον σκοπό για τον οποίο δίνοντα; Και, κυρίως, τι επιστρέφει στην κοινωνία; Υπάρχουν μετρήσιμα κριτήρια; Υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος; Υπάρχει δημόσια λογοδοσία που να μπορεί να καταλάβει ο κάθε πολίτης ; Το δημόσιο χρήμα δεν είναι κομματικό δικαίωμα .Είναι ευθύνη απέναντι στον πολίτη. Και η εμπιστοσύνη του πολίτη δεν χαρίζεται. Κερδίζεται.

Πρώτα η Ελλάδα και μετά οι καρέκλες

Το πιο παράξενο όμως είναι άλλο. Πριν από τις εκλογές η συνεργασία παρουσιάζεται σχεδόν σαν πολιτική ήττα. Μετά τις εκλογές, όταν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, αρχίζουν τα παζάρια .Και αυτό που βλέπει ο πολίτης είναι ότι, αντί να προηγείται η συζήτηση για το πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί, πολλές φορές η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιο κόμμα θα πάρει ποια υπουργεία. Και τότε, εύλογα, γεννιούνται δύο ερωτήματα. Πρώτα συμφωνούν στο πρόγραμμα που θα εφαρμόσουν ή πρώτα παζαρεύουν ποιο κόμμα θα πάρει ποια υπουργεία; Τελικά, προτεραιότητα τους είναι το καλό της χώρας ή το ποιος θα πάρει τι; Η σωστή σειρά είναι μία . Πρώτα η Ελλάδα. Μετά το πρόγραμμα. Και τελευταίες οι καρέκλες.

Η δημοκρατία θέλει λογοδοσία

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερα κόμματα. Έχει ανάγκη από περισσότερη ευθύνη. Από περισσότερη λογοδοσία. Από περισσότερη ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες. Η δημοκρατία δεν γίνεται πιο δυνατή επειδή χρηματοδοτούμε περισσότερα κόμματα .Γίνεται πιο δυνατή όταν τα κόμματα παράγουν ιδέες, αναλαμβάνουν ευθύνες, συνεργάζονται όταν το απαιτεί η λαϊκή ετυμηγορία και λογοδοτούν για το δημόσιο χρήμα που διαχειρίζονται. Ο πολίτης δεν τα χρηματοδοτεί απλώς για να υπάρχουν. Τα χρηματοδοτεί για να προσφέρουν. Και ίσως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση χωρίς φόβο και χωρίς κομματικές παρωπίδες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η δημοκρατία δεν κρίνεται από το πόσα κόμματα χρηματοδοτεί. Κρίνεται από το αν αυτά που χρηματοδοτεί υπηρετούν πρώτα  τον πολίτη ή πρώτα τον εαυτό τους;